การทิ้งขันธ์ ๕ : หน้า 14/113

SA หรือไปเกิดในบริวารนรก รวมนรก ๔๕๖ ขุม ขุมใดขุมหนึ่ง หรือไป ขันธ์ ๕ ปล่อยขันธ์ ๕ วางขันธ์ ๕ ตณหอพพยุหชื่อว่าเป็นผู้ถอนตัณหา ทั้งรากได้ นิจฉาโต ปรินิพพุโต ทิ้งขันธ์ ๕ เสียได้เป็นสุข นิกข์ปิตวา เกิดเป็นเปรตก็หนักขึ้นอีกเหมือนกัน ครู ภาร การทิ้งภาระที่หนักอันนั้น ไปเกิดเป็นอสุรกาย ก็หนักขึ้นอีก เสียได้แล้ว อญฺญ์ ภาร์ อนาทีย ไม่ เหมือนกันไปเกิดเป็นสัตว์เดียรัจฉาน ถือเอาของหนักอื่นอีกต่อไป สมูล ก็หนักอีกเหมือนกัน เกิดเป็นสัตว์ เดียรัจฉาน เปรต อสุรกาย ก็หนัก ทั้งนั้น ขันธ์ ๕ นี่เป็นของหนัก ท่านจึงได้ยืนยันตามพระบาลีว่า ภารา หเว ปญฺจกฺขนฺธา ขันธ์ทั้ง ๕ เป็นของหนัก การหาโร จ บุคคโล บุคคลผู้นำขันธ์ ๕ ที่หนักนั้นไป ภาราทาน ทุกข์ โลเก การถือมั่น ในเบญจขันธ์ทั้ง ๕ นั้นหนัก เป็น ทุกข์ในโลก ภารนิกเขปน์ สุข สละ หมดกระหาย ไปนิพพานได้ หมด กระหาย หมดร้อน หมดกระวน กระวาย ไปนิพพานได้ ให้ทิ้งขันธ์ ๕ เสีย ทิ้งขันธ์ ๕ เสียได้แล้วได้ชื่อว่า ถอนตัณหาทั้งรากได้ นี้เป็นตัว สำคัญ ให้รู้จักดังนี้ เราจำเป็นอยู่ แล้วจะต้องวางต้องทิ้งขันธ์ ๕ นี้ ถึง ไม่ทิ้ง เราก็ต้องทิ้ง ใครล่ะจะไม่ทิ้ง ได้ ถ้าไม่ทิ้งแก่เข้า ๆ ถึงเวลาก็ตาย จะเอาไปได้หรือขันธ์ ๕ น่ะ คนเดียว ก็เอาไปไม่ได้ หมดทั้งสากลโลก ขันธ์ ๕ ของตัวเอาไปไม่ได้ ขันธ์ ๕ ของ สามีภรรยากันล่ะ เอาไปไม่ได้ แต่ ของตัวเอาไปไม่ได้แล้วนี่จะเอาของ คนอื่นไปอย่างไรล่ะ เอาของลูกไป บ้างไม่ได้หรือ ไม่ได้ แต่ของตัวก็ ยังเอาไปไม่ได้ จะเอาของลูกไปได้ อย่างไร พี่น้องวงศ์วานว่านเครือ จะเอาไปบ้างไม่ได้หรือ เอาไปไม่ได้ ต่างคนต่างมา ต่างคนต่างไป ต่าง คนต่างตาย ต่างคนต่างเกิด ตาย ๆ คนเดียว เกิด ๆ คนเดียว เราอยู่ คนเดียวน่ะนี่น่ะ ไม่ได้อยู่หลายคนนะ ๑๒ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๖