ความปรารถนาของนางจระเข้ : หน้า 78/113

หางเซ้าซี้อยู่อย่างนั้น จนจระเข้สามีทั้งรำคาญ ทั้งสงสาร ในที่สุดจึงรับปากว่า จะพยายามจับ พญาวานรมาควักเอาหัวใจ มาให้นางกินให้สมใจ เล่นน้ำตามชายฝั่ง ไปเป็นอาหารอยู่เนือง ๆ หางเช้าอยู่อย่างนั้น คราวหนึ่งนางจระเข้แพ้ท้อง อารมณ์ขุ่นมัว อยากกินนั่นอยากกินนี่สารพัด เมื่อได้สิ่งนั้นมาแล้ว ก็อยากกินสิ่งโน้นเรื่อยไปวันหนึ่งขณะที่นอนหมอบ ให้ได้ อยู่ชายฝั่ง นางก็เหลือบเห็นพญาวานรกระโจนข้าม แม่น้ำไปหากินที่เกาะเช่นเคย บุพกรรมในชาติ ปางก่อน ได้ชักนำให้นางอยากกินหัวใจวานรขึ้น ความคล่องแคล่วว่องไวของพญาวานรแล้วก็ชัก มาทันที จนอดรนทนไม่ได้ เฝ้ารบเร้าอ้อนวอนกับ สามีว่า “พี่ น้องอยากกินหัวใจของเจ้าลิงตัวนั้น เหลือเกิน พี่จับมันมาให้น้องหน่อยเถอะ ถ้าน้อง ไม่ได้กินหัวใจลิง น้องคงต้องตายแน่ ๆ สงสาร น้องเถิดนะจ๊ะ” จากนั้น พญาจระเข้ก็ไปหลบซุกอยู่ชายฝั่ง แม่น้ำ สังเกตดูที่จะจับพญาวานรให้ได้ ครั้นเห็น ท้อใจว่า คงจับไม่ได้ง่ายๆ แต่เมื่อหวนคิดถึงอาการ คร่ำครวญของนางจระเข้แล้ว ก็ไม่อาจเลิกล้ม ความตั้งใจเสียกลางคัน เฝ้าตรองหาอุบายอัน แยบคายต่าง ๆ ในที่สุดก็คิดอุบายได้อย่างหนึ่ง จึงรีบดำเนินการตามแผนนั้นทันที ในตอนบ่ายวันรุ่งขึ้น พญาจระเข้ก็แอบ นางจระเข้เฝ้ารบเร้าอ้อนวอน ฟาดหัวฟาด คลานขึ้นไปนอนหมอบนิ่งอยู่บนแผ่นหิน ซึ่งพญา ๗๖ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๖