พญาวานรและพญาจระเข้ : หน้า 80/113

เรานะ เราจะกระโดดเข้าไปหาท่านเดี๋ยวนี้แหละ” ไม่ได้กล่าวเท็จเลย แต่เพราะความชักช้ามืดบอด พญาจระเข้ไม่รู้กลลวง คิดเอาจากท่าทีก็ ของเราเอง จึงจับท่านไม่ได้ หลงเชื่อว่าพญาวานรจะยอมสละชีวิตแก่ตนจริง ง ๆ ท่านมีธรรมะ คือความเป็นผู้มีวิจารณญาณ จึงพาชื่ออ้าปากคอยอยู่ลืมเฉลียวใจนึกถึงธรรมชาติ สั่งสมมามาก จนรู้ว่าเมื่อทำอย่างนี้แล้ว จะ ของตัวเองเสียสนิทว่า เมื่อปากอ้าตาก็จะปิดสนิท โดยอัตโนมัติ ส่วนพญาวานรรู้หลักธรรมชาตินี้ดี เพราะมี นิสัยช่างสังเกต เคยแอบดูจระเข้นอนอ้าปากเกย หาดอยู่บ่อย ๆ ต้องมีผลอย่างนั้นไม่มีพลาด ท่านมีถิติ คือมีความขยันหมั่นเพียรไม่ท้อ ถอย แม้ยังมองไม่เห็นทางสำเร็จ ก็ไม่ทอด อาลัยตายอยาก ยังตั้งอยู่ในความเพียรไม่ลดละ ท่านมีจาคะ คือกล้าเสี่ยงสละชีวิตเป็น ดังนั้น ทันทีที่พญาจระเข้อ้าปาก ก็รีบเผ่น เดิมพัน เพื่อให้งานสำเร็จลุล่วงไป กระโจนลิ่วลงเหยียบหัวจระเข้ได้อย่างเหมาะเจาะ หากใครมีคุณธรรมครบ ๔ ประการดังนี้ แล้วถีบตัวข้ามต่อไปยังฝั่งตรงข้ามในชั่วพริบตา ศัตรูแม้จะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจครอบงำท่า อันตรายได้เลย” รวดเร็วราวสายฟ้าแลบ พญาจระเข้รู้สึกถึงแรงกระแทกนั้นก็ตกใจ พญาจระเข้กล่าวสรรเสริญคุณของพญาวานร หุบปาก ลืมตาขึ้นทันทีเหมือนกัน แต่ก็ช้าไป แล้ว ก็คลานลงน้ำดำดิ่งไปยังที่อยู่ของตน ฝ่าย เพราะพญาวานรนั่งอยู่บนฝั่งอีกด้านหนึ่งเสียแล้ว พญาวานรครั้นขึ้นฝั่งได้แล้วตั้งแต่นั้นมาก็ท่องเที่ยว มันเสียใจและอับอายที่หลงกลพญาวานร แต่แล้ว หากินอยู่ในเฉพาะป่านั้น ไม่ยอมข้ามไปที่เกาะ ก็หวนคิดอัศจรรย์ใจว่า “พญาวานรตัวนี้ มีสติปัญญาฉลาดหลัก กลางน้ำอีกเลย จนตลอดอายุขัย เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดงวานรินท แหลม แกล้วกล้าเด็ดเดี่ยวจริงหนอ ชะรอยจะ เป็นผู้ทรงคุณธรรมล้ำเลิศอันสามารถครอบงำศัตรู ชาดกจบแล้ว ทรงประชุมชาดกว่า ได้เป็นแน่แท้” เมื่อคิดรำพึงดังนี้แล้ว ความแค้นเคืองที่เสีย รู้ และความเสียใจที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ก็พลันเหือด หายไปสิ้น กลับนึกรักในน้ำใจพญาวานร แล้ว กล่าวสรรเสริญด้วยความจริงใจว่า “พญาวานรผู้เจริญ ธรรมะ ๔ ประการ เหล่านี้คือ สัจจะ ธรรมะ ธิติ และจาคะ มีแก่ บุคคลใด เหมือนมีแก่ท่าน บุคคลนั้นย่อมพ้น ศัตรูได้ ท่านมี สัจจะ คือความจริงใจ เมื่อพูดว่า อย่างไรก็ทำอย่างนั้น ทำอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ไม่โป้ปดมดเท็จท่านได้กระโดดเข้ามาหาเราจริงๆ ๗๘ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๖ พญาจระเข้ ในครั้งนั้น ได้มาเป็นพระเทวทัต นางจระเข้ ได้มาเป็นนางจิญจมาณวิกา พญาวานร ได้มาเป็นพระองค์เอง พบกันใหม่ฉบับหน้านะคะ