การบ่อนทำลายความเลื่อมใสศรัทธา : หน้า 77/113

เลื่อมใสศรัทธาให้เกิดแก่มหาชนอย่างเหลือล้น ที่ เหมือนกัน แต่ก็ไม่อาจกระทำเหตุแม้เพียงความ ตัดสินใจออกบวชตามพระพุทธองค์ก็มาก ที่ตั้งใจ ประพฤติธรรมบำเพ็ญเพียรในฐานะอุบาสก อุบา สิกา ก็ยิ่งมากเหลือคณานับ สะดุ้งให้เกิดแก่เราเลย” ตรัสดังนี้แล้ว ก็เสด็จเลยไปประทับ ณ พุทธอาสน์ ท่ามกลางสงฆ์ทั้งหลาย ทรงระลึกชาติ ในช่วงเวลาเดียวกันนี้เอง พระเทวทัตผู้มี แต่หนหลังด้วยบุพเพนิวาสานุสติญาณแล้วตรัสเล่า จิตใจริษยาพระพุทธองค์ฝังลึกอยู่ในกมลสันดาน วานรินทชาดก มีเนื้อความโดยละเอียดว่า มาช้านาน ได้พยายามก่อการบ่อนทำลายความ เลื่อมใสศรัทธาของพุทธศาสนิกชน ที่มีต่อสมเด็จ พระผู้มีพระภาค ในทุกวิถีทางอย่างไม่ลดละ ในอดีตกาล นานนับอสงไขยกัป สมัยเมื่อ พระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติ ณ กรุงพาราณสี ในครั้งนั้น มีวานรโทนตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่าใหญ่ คราใดที่พระสงฆ์สาวกได้ทราบข่าวพระ ใกล้แม่น้ำแห่งหนึ่ง เมื่อเจริญวัยเต็มที่ วานรก็ เทวทัตวางแผนร้ายถึงขั้นลอบปลงพระชนม์พระ มีร่างกายใหญ่โตกายประมาณเท่าลูกม้าย่อม ๆ พุทธองค์ ตรานั้นพระภิกษุทั้งหลายก็พากันสะดุ้ง เรี่ยวแรงแข็งขันดังพญาช้างสาร ผิดกว่าวานรใด ๆ หวาดกลัว วิตกกังวลราวกับชีวิตจะสิ้นเสียเอง ทั้งสิ้น ในเวลาท่องเที่ยวหากินอยู่ตามลำพังในแถบ ต่างพากันกราบทูลให้ทรงระมัดระวังพระองค์ให้ ชายน้ำ ก็อาศัยความเฉลียวฉลาด และความคล่อง จงหนัก และยังอาสาป้องกันพระพุทธองค์ด้วย แคล่วว่องไว เสาะหาผลไม้รสเลิศนานาชนิด มา ประการต่าง ๆ แม้ด้วยชีวิต V ขบกินได้อย่างอิ่มหนำสำราญทุกวี่วัน พระบรมศาสดาผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อ แม่นํ้าสายที่ไหลผ่านป่าแห่งนี้ เป็นแม่น้ำที่ มรณภัยคือ ความตาย มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว กลับ กว้างใหญ่มากมีเกาะกลางน้ำอยู่เกาะหนึ่งอุดมด้วย ทรงปลอบโยนบรรดาพระภิกษุให้คลายวิตกกังวล ผลไม้นานาชนิด สัตว์บกอื่นใดในป่าไม่อาจข้าม อยู่เสมอ ๆ และไม่ทรงอนุญาตให้ผู้ใดแก้ข่าวหรือ ไปกินได้ นอกจากพญาวานรตัวนี้เท่านั้น ขัดขวางการกระทำของพระเทวทัตด้วยประการใดๆ แม้พญาวานรจะมีกำลังมากสามารถเผ่นโผน ทั้งสิ้น ถึงกระนั้นก็ตาม พระสงฆ์สาวกส่วนหนึ่ง กระโจนไปได้ในระยะไกล ๆ เพียงใด เมื่อต้องการ ซึ่งมีความห่วงใยในพระพุทธองค์ไม่มีที่สิ้นสุด ก็ ไปที่เกาะกลางน้ำนั้น ก็ยังไม่สามารถ กระโจน ยังอดมิได้ที่จะจับกลุ่มสนทนาปรับทุกข์ถึงเรื่อง ข้ามไปถึงได้รวดเดียว ต้องหาที่พักเท้าสักแห่ง ทำนองนี้อีกในโรงธรรมสภา ณ เชตวันมหาวิหาร แล้วกระโจนต่อไปอีกทอดหนึ่ง จึงถึงเกาะได้ วันหนึ่ง พระบรมศาสดาเสด็จผ่านมาได้ยิน พญาวานรใช้ความฉลาดรอบคอบ และความ เข้าพอดี ทรงเข้าพระทัย และซาบซึ้งในความ ช่างสังเกตเลือกได้โขดหินแผ่นราบโขดหนึ่ง ซึ่ง จงรักภักดีของพระสงฆ์สาวกอยู่เสมอ จึงทรงแวะ โผล่อยู่กลางลำน้ำระหว่างเกาะคะเนว่าได้ระยะพอดี เข้าไปทักทายและปลอบโยนให้คลายความวิตก ก็ใช้โขดหินนั้นเป็นที่พักเท้ากระโจนข้ามไปหาผล กังวล ทรงกล่าวยืนยันว่า “ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในบัดนี้เท่า ไม้รสเลิศที่เกาะนั้นกินเป็นประจำ ในครั้งนั้นเอง ที่แม่น้ำย่านนี้มีจระเข้ ๒ ตัว นั้นที่พระเทวทัตตะเกียกตะกายจะฆ่าเรา แม้ใน ผัวเมีย อาศัยหากินอยู่ใกล้ ๆ เกาะ คอยดักจับ กาลก่อนโน้น ก็เคยตะเกียกตะกายเช่นนี้มาแล้ว สัตว์น้อยใหญ่ที่เผลอตัวชะล่าใจลงมาเพลินกินน้ำ มิถุนายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๕