ประสบการณ์ภายในจากการปฏิบัติธรรม : หน้า 74/113

ประสบการณ์ภายใน จากการปฏิบัติธรรม อ.เ ชี ย ม ใ ดวงแก้ว นักวิจัย ด้วยนิสัยที่ชอบหาเหตุผลตามประสา นี่อาจเป็นสภาวะร่างกายที่จะปรับตัวเพื่อให้ใจเข้า ดิฉันจึงคิดว่าทำไมเราเห็นตัวเราอยู่ใน ศูนย์กลางกาย ดิฉันหยุดยืน ร่างกายจึงโยกตัวไป ดวงแก้ว ลอยอยู่ในอวกาศเวิ้งว้าง ที่เห็นได้ก็คง ข้างหน้าข้างหลังเหมือนตุ๊กตาล้มลุก นานพอสมควร ใจเราออกจากศูนย์กลางกายแน่ๆรีบตรึกใจสำรวจดู จนรู้สึกปวดต้นคอ จึงคิดว่าถ้าเป็นสภาวะที่ร่าง ก็ทราบว่าใจยังคงตรึกอยู่ ณ ศูนย์กลางกาย เมื่อ จะปรับใจให้เข้าศูนย์กลางกาย ไม่น่าที่จะเกิดการ พระอาจารย์นำขยายแสงแก้วกว้างออกไปอีก ภาพ ทรมานกับสังขารที่อยากจะนั่งโยกตัวเพื่อความสบาย นั้นจึงหายไป ะทรางกาย แต่เราก็ไม่เคยประพฤติตัวเช่นนี้มาก่อน ไม่เคย การปฏิบัติธรรมในช่วงสาย บ่าย และค่ำ นั่งโยกตัวเล่น จึงไม่น่าจะใช่ ขณะนั่งคิดพิจารณา ของวันนี้ ประสบการณ์ภายในคงเหมือนเดิม คือ นั้น เห็นว่าใจเราและตัวเรายังคงนั่งตัวตรง แต่ร่าง เมื่อเริ่มปฏิบัติธรรม วางใจสบาย ๆ เบา ๆ นิ่งเฉย ที่กำลังโยกเป็นอีกร่างหนึ่ง นั่งมองร่างที่โยกอยู่ ดวงแก้วใสปรากฏขึ้นและเห็นภาพแสงแก้วผ่านหน้า ครู่หนึ่งจนรู้สึกสงสารและรู้สึกปวดต้นคอ จึงลืมตา โค้งเข้าศูนย์กลางกายตลอดเวลา บางครั้งคิดว่า เมื่อหลับตาใหม่ สภาพโยกตัวก็เกิดขึ้นอีก แต่ทน เนื่องจากใจเราออกข้างนอก รีบเหลือกตาขึ้นตรึก การปวดต้นคอไม่ไหว จึงหยุดการนั่งสมาธิ เมื่อ ใจให้อยู่ศูนย์กลางกายใหม่ พอนั่งหลับตาปกติ กราบเรียนพระอาจารย์ท่านบอกให้ปล่อยให้ร่างกาย แสงแก้ว หรือส่วนของดวงแก้วใสมีประกายต้อง โยกต่อไป ดูซิว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น จะโยกไปนาน แสงจะปรากฏผ่านหน้าโค้งเข้าศูนย์กลางกายเหมือน สักแค่ไหน เดิม ทั้ง ๆ ที่ยังคงเห็นดวงแก้วใสสวยอีกดวงหนึ่ง นิ่งสงบอยู่ ณ ศูนย์กลางกาย วันพุธที่ ๒๑ มีนาคม ๒๕๑๖ เช้าตรู่ของการปฏิบัติธรรม และช่วงสาย ประสบการณ์ภายในยังคงเหมือนเดิม แตกต่างกัน เพียงขนาดของดวงแก้วใสสวย บางช่วงมีขนาด เล็กเพียงปลายนิ้วก้อย บางช่วงมีขนาดเส้นผ่า ศูนย์กลางประมาณเกือบ ๓ เซนติเมตร บางครั้ง ขนาดใหญ่ออกมานอกตัว การปฏิบัติธรรมในช่วงบ่าย ขณะนั่งมอง ดวงแก้วใสสวยไปเรื่อย ๆ มีความรู้สึกเหมือนมีแรง ค่ำวันนี้ เมื่อเริ่มปฏิบัติธรรม สภาวะการ โยกตัวก็เกิดขึ้นทันที ครั้งนี้ดิฉันปล่อยให้ร่างกาย โยกตามสบาย แต่เมื่อนานเข้าอาการปวดต้นคอ มากขึ้น ๆ จนเหมือนกระดูกต้นคอจะเคลื่อน เป็น ห่วงสังขารจึงลืมตา น้อง ๆ ผู้รับบุญเป็นพี่เลี้ยง จึงแนะนำให้นั่งพิงฝาห้อง ดิฉันจึงย้ายที่ไปนั่งพิง ฝาห้องจนจบการปฏิบัติธรรมในช่วงนี้ C วันพฤหัสบดีที่ ๑ เมษายน ๒๕๑๖ นาฬิกาทำหน้าที่ปลุกในเวลา ๔ นาฬิกา ตื่น ขึ้นมาด้วยความระบบคอ เมื่อได้ทำตัวให้สดชื่น ขึ้นจึงตรึกขอองค์พระธรรมกายในโบสถ์ให้ท่านช่วย อะไรมาบังคับให้โยกตัวไปด้านหน้า ดิฉันคิดว่า อธิษฐานขอให้ท่านช่วยให้เข้าศูนย์กลางกายโดย ตัวเองคงง่วงนอนเพราะเป็นเวลาบ่าย พยายาม สภาวะอื่นเถิด เพราะถ้าสภาวะการปรับใจด้วย ฝันไว้ เมื่อพิจารณาดูก็รู้ว่า ตัวเองไม่ได้ง่วงนอน การโยกตัวอย่างนี้ กระดูกต้นคอลูกคงทนทาน ๗๒ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๖