การฝึกสมาธิและการปรับตัวในสังคม : หน้า 37/113

กายแห่งความดีให้กับผม ผมได้ฝึกสมาธิ ซึ่งทำให้มี ดวงธรรมภายใน ช่วยให้เรามีสมาธิในการเรียน ในการ ทำงานต่าง ๆ เมื่อเรามีธรรมะก็จะช่วยส่งเสริมให้เรามี ชีวิตที่ดีขึ้น ก่อนอบรมเคยนั่งสมาธิมาแล้วประมาณ ๑ ปี นั่งเองโดยอ่านจากหนังสือ และที่โรงเรียนก็สอนนั่งด้วย สังคมคือ เราต้องรู้จักเวลา ต้องกำหนดให้ถูกว่า เวลา ไหนตื่นนอน ไปทำงานหรือไปโรงเรียน ต้องรู้จักสังคม ว่าสังคมเป็นอย่างไร ต้องปรับตัวให้เข้ากับสังคม เป็น นักเรียนต้องมีความเคารพมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ ต่อครูบาอาจารย์ ในการทำงานต้องไม่ใช้อารมณ์ เพราะ การนั่งสมาธิทำให้เรารู้จักวางใจและทำใจจดจ่ออยู่กับการ ผลเสียที่ตามมาคือ ถ้าใช้อารมณ์คนก็จะไม่ชอบเรา เรียน ใช้สมาธิจดจ่ออยู่ที่ศูนย์กลางกายจะทำให้ความจํา เราต้องขยันหมั่นเพียร ในเรื่องการบ้าน การงาน ต่าง ๆ ไม่เป็นคนขี้หลงขี้ลืมมีสติตลอด ต้องรู้จักเสีย เรารู้สึกตื้นตันใจในความมุ่งมั่นของสามเณรน้อย สละ เผื่อแผ่ให้ผู้อื่นบ้าง กุศลจะได้ช่วยเราให้ไม่อับจน นึกในใจว่าท่านคงจะมีความสุขกับการทำสมาธิมากมาย ต้องเป็นคนมีคำจริง มีสัจจะ มีความจริงใจเพื่อผู้อื่น จนกระทั่งบางครั้งแสดงออกมาด้วยสีหน้าและแววตา เราดขน” อันเบิกบานเช่นนี้ “ความรู้ต้องคู่คุณธรรม” โลกจึงเจริญก้าวหน้าไป พร้อมกับสันติสุข คุณธรรมภายในจะเกื้อกูล อบรมบ่ม ให้เราเจริญเติบโตเป็นทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณภาพในสังคม และแทบไม่น่าเชื่อเลยว่า ถ้อยคำอันลึกซึ้งเช่นนี้ จะ เป็นถ้อยคำของสามเณรน้อยอายุเพียง ปีเท่านั้น “ข้อคิดเกี่ยวกับการเรียน และการดำรงชีวิตใน ๑๓ จะได้นับถือเรา ว่าเราเป็นคนจริงและมีมิตรสหายมาก มาย ไม่ควรทำตัวให้เดือดร้อนแก่ผู้อื่นในสังคม เราต้องเป็นคนไม่เลือกมากเกินไป ถ้าเลือกมาก จะทำให้เกิดการเสียทรัพยากรของชุมชน” น่าคิดนะคะ ถึงแม้จะเป็นเพียงสามเณรน้อย แต่ความรู้สึกนึกคิดช่างสูงส่ง กระทั่งเราต้องแอบทิ้งใน ภูมิธรรมและความคิดของท่าน มิถุนายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕