การเรียนรู้การทำหนังที่ญี่ปุ่น : หน้า 35/114

ทำให้ได้ ผมจึงตัดสินใจ ไปเรียนการ ทำหนังที่ญี่ปุ่น ตอนนั้นผมอายุได้ ๓๒ ปี พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ (องค์ชาย ใหญ่) ท่านก็อุปการะ ท่านก็ติดต่อ บริษัทไดเอ็ท สตูดิโอ ซึ่งประธาน บริษัทที่นั่นเป็นเพื่อนของท่าน ผมก็ ไปอยู่สี่เดือน โดยทุนของเพื่อน ก็ไม่รู้ จะเรียนอะไร ภาษาเราก็ไม่รู้เรื่อง ก็ ได้แต่ดูเขา ทำอะไร อย่างไร เจ็ดโมง เข้าเราก็ไปถึงสตูดิโอแล้ว เราจึงไม่ได้ อะไรในเรื่องกำกับหนังเลย แต่ผมชอบ ที่นั่น เขามีวินัย ทุกคนในโรงถ่าย มี วินัยทุกคน ครูเขาเห็นผมยังไม่ได้ เรียนอะไร กลัวผมจะไม่ได้อะไรกลับไป เขาก็แนะนำสอนเรื่องกล้อง เรื่องเลนส์ การใช้กล้องต่าง ๆ การถ่ายทำให้ อีกมากมายที่เป็นประสบการณ์ การสร้างหนังและชีวิตในวงการบันเทิง คุณเปี๊ยกก็เล่าเป็นฉาก ๆ จนเราเกือบ วันหนึ่งผมก็ไปนั่งที่ปาร์คใกล้ จะหลงเข้าไปสู่มิติแห่งวงการมายาที เดียว เราจึงหาช่องวกกลับมาเรื่องของ โตเกียวทาวเวอร์ ในความเงียบสงบ เรื่องโทน ก็ผุดขึ้นมาในใจแล้วเรื่องก็ เราบ้างละ คุณเปี๊ยกมีจุดเริ่มต้นมีแรง เขาเอาสนามนี้ไปทำประโยชน์อย่างอื่น ก็ต่อรองกันด้วยความเข้าใจอันดีกัน ทั้งสองฝ่าย คุณสมลักษณ์ นพเกตุ ก็แนะว่า เรามาปฏิบัติธรรมกันดีกว่า เพราะคนมีอายุในหมู่บ้านก็มีเยอะ จะ ได้มีที่พึ่งทางใจ ดังนั้นทุก ๆ วันเสาร์ จบลงที่นั่นกลับมาผมก็มาทำหนังใหญ่ บันดาลใจ หรือแรงจูงใจอย่างไรคะ ถึง ทุ่มถึงสามทุ่มก็ไปรวมกันปฏิบัติธรรม ๓๕ ม.ม.เรื่องโทน ปรากฏว่าด้วยความ ได้รู้จักและไปถึงวัดพระธรรมกาย ไม่เป็นงานของเรา บวกกับการคาดเดา “เริ่มต้นที่หมู่บ้านปัญญานะ งบประมาณไม่ถูก บ้านและที่ดินของ ก่อนนี้เรายังไม่มีชมรมในหมู่บ้าน ต่าง เพื่อนผมก็ต้องนำไปจำนองไว้ ตอนนี้ คนต่างอยู่ กลับมาก็เข้าบ้านตัวเอง ทั้งพ่อแม่พี่น้องเขาก็ชักจะไม่มองหน้า เพราะแต่ละบ้านใหญ่ ๆ ทั้งนั้น มีสิ่ง ผมแล้ว ผมก็ตั้งหน้าตั้งตาทำไป อำนวยความสะดวกอยู่ในบ้าน จน เพื่อนเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์หนังสือไป กระทั่งมีข่าวลือว่าเจ้าของหมู่บ้านจะ ปรากฏว่า หนังมาจบลงที่สองล้าน เอาสนามเทนนิสมาสร้างคอนโดฯ และ เจ็ดแสนบาท หนังเรื่องนี้เข้าฉายโดย ที่ตรงสนามเด็กเล่นก็ปล่อยให้รกร้าง ไม่มีแม้แต่ค่าทำโฆษณา ที่สุด หนัง เขาจะเอาที่ดินมาทำประโยชน์อย่างอื่น เรื่องนี้ ได้กำไรหกล้านเศษ เงินก็เป็น เราก็นึก มันผิด Concept ที่เราเข้า ของเพื่อนผมไปทั้งหมด ส่วนผมก็ได้ มาอยู่ ชื่อเสียงมา ก็เป็นเหตุให้ได้สร้างหนัง จากที่เจอหน้ากันพยักหน้าให้กัน ตามมาอีกหลาย ๆ เรื่อง เฉลี่ยปีละ เราก็เริ่มคุยกันกับเพื่อนสมาชิกในหมู่ เรื่อง หนังแต่ละเรื่องเราจะพิถีพิถัน บ้าน ก็รวมตัวจัดตั้งชมรมขึ้นมา แล้ว ส่งตัวแทนไปคุยกับเขา ขอร้องอย่าให้ มาก..”/ ก็ทำมาอย่างนี้เป็นปี” แล้วไปที่วัดพระธรรมกายได้ อย่างไรคะ? “เราเป็นพุทธศาสนิกชนนับถือ พระพุทธศาสนาก็จริง แต่เราไม่ได้ ปฏิบัติกันจริง ๆ จัง ๆ เราไปวัด เรา ไหว้พระ ฟังพระสวด ก็ไม่รู้ว่าหมาย ความว่าอย่างไร จึงไม่มีแรงจูงใจใด ๆ ให้เราต้องไปวัด ส่วนตัวผมเองก็มี อย่างหนึ่งคือคัทเอาท์ประจำตัว คือ เป็นคนที่ไม่ค่อยยึดติด ไม่ว่าจะเป็น ข้าวของเครื่องใช้ หรือแม้แต่คน ถ้า จะสูญเสียก็ไม่ค่อยเสียดายหรือเสียใจ อะไรมากมายนัก อีกอย่างคือ ผมเป็นคนที่ชอบ เรื่องวินัยที่สุด เพราะเมื่ออายุ ๒๐ ปี ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๓