ประสบการณ์การปฏิบัติธรรม : หน้า 71/114

* ดิฉันได้เข่าศูนย์กลางกายโดยไม่รู้ด้ว คือการที่ดิฉันนั่งมองฟองอากาศในดวงแก้ว นั่นเสมือนนั่งมองจุดกลางใส่ของดวงแก้วนั้นเองทำให้ร่างกายภายในของดิฉันปลอดภัย ปลอดภัยทั้งกายและใจจริง ๆ คอ อลัมน์ "อานุภาพธรรมกาย” นี้ เป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับปาฏิหาริย์และอานุภาพ ของพระธรรมกาย หรือผลการปฏิบัติธรรมตาม วิชชาธรรมกาย แล้วได้ประสบการณ์อันน่าอัศจรรย์ จึงรวบรวมนำมาลงพิมพ์ไว้ เพื่อเป็นหลักฐานว่า ของจริงคู่กับคนจริง ผู้ใดตั้งใจทำทาน รักษาศีล และหมั่นภาวนาเนืองนิตย์ ย่อมได้รับรสแห่งธรรม ซึ่งเลิศกว่ารสทั้งปวง หวังใจว่า คอลัมน์นี้จะมีค่ายิ่งสำหรับผู้ที่ สนใจการฝึกสมาธิภาวนา และผู้ที่ข้องใจเกี่ยวกับ เรื่องอิทธิปาฏิหาริย์ในพระพุทธศาสนา เพราะเขียน ขึ้นจากประสบการณ์จริงของนักปฏิบัติธรรม หรือ ผู้ที่ได้ประสบพบเห็นด้วยตนเองในยุคปัจจุบัน จึง เป็นพยานหลักฐานอย่างดี ที่แสดงให้เห็นว่าธรรมะ อันละเอียด ลึกซึ้งของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น เป็นสิ่งที่มีประโยชน์แก่ผู้ปฏิบัติได้จริง และไม่ เหลือวิสัยที่วิญญูชนจะพึงปฏิบัติได้ทุกยุค ทุกสมัย เมื่อไปขึ้นรถเมล์ที่ต้นทาง มีรถเมล์จอดอยู่ ๒ คัน คันหลังเป็นคันที่จะออกก่อน นักศึกษานั่งเต็ม ยาวด้านหน้าไว้ เมื่อเขาขึ้นมาได้ยกหนังสือที่จอง ออกแล้วผายมือให้ดิฉันนั่ง ดิฉันขอบคุณแล้วนึกใน ใจว่าวันนี้โชคดี เพราะตามปกติถ้าไม่ใช่อาจารย์ที่ สอนเขาแล้วไม่มีทางที่เขาจะยกที่นั่งให้ น้องผู้หญิง ซึ่งทำงานแผนกทะเบียนของคณะวิศวะฯ และได้ นั่งอยู่แถวที่ ๒ หลังคนขับได้หันมาพูดกับดิฉันว่า “วันนี้พี่ณัฏฐ์โชคดีจริง ๆ” รถเมล์เที่ยวนี้จะเป็นเที่ยว ที่แน่นที่สุด เพราะจะไปถึงประมาณ ๙.๐๐ น. ซึ่ง เป็นชั่วโมงแรกของการเรียนพอดี วันนั้นก็เช่น เดียวกัน นักศึกษาห้อยโหนแน่นขนัด ดิฉันช่วยถือ หนังสือให้นักศึกษาจนโอบแทบไม่หมด รถเมล์ เคลื่อนจะโยกขะเหยกไปตามถนนสายสุขาภิบาล ๓ ซึ่งสภาพถนนไม่ดีเลย จอดไปตลอดทาง พร้อมกับ อารมณ์ที่ไม่ดีของคนขับ เมื่อเริ่มเข้าถนนร่มเกล้าซึ่งเป็นคอนกรีตสร้าง เสร็จใหม่ๆ รถเมล์เริ่มตะบึงวิ่งอย่างเร็ว ดิฉันสัมผัส ได้ถึงลมเย็นที่ผ่านเข้ามากระทบหลังรู้สึกสบาย กายขึ้น จึงหลับตาตรึกนึกถึงดวงแก้วดวงที่ส่อง มองก่อนออกจากบ้าน นั่งมองฟองอากาศในดวงแก้ว หมดแล้ว อีกคันหนึ่งจอดอยู่ด้านหน้ายังว่างอยู่ ไปด้วย มีความรู้สึกรำคาญเล็กน้อย อยากให้ฟอง ดิฉันเห็นว่ามีเวลาอีกมากก่อนสอนจึงไปขึ้นคันที่ว่าง อากาศหายไปให้หมด ขณะนั่งอยู่นั้น นางพยาบาลประจำของสถาบัน ดิฉันมารู้สึกตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกว่า เทคโนฯที่ไปทำงานพร้อมกันเป็นประจำ เดินมา “พี่ณัฏฐ์” “พี่ณัฏฐ์” นึกว่าเหมือนเสียงอาจารย์ ยิ้มให้ที่หน้าต่าง บอกว่าไปรถคันแรก ดิฉันเกิด สำเริงนี่นา เขาเรียกเราทำไมนะ ได้ยินเสียงถาม ความคิดว่าเปลี่ยนใจไปรถคันแรกดีกว่า ยืนไปก็ ว่าพี่นิฏฐ์จำเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านได้หรือเปล่า นึก คงไม่เป็นไรเพราะมีคนช่วยถือของให้ ลงจากรถ ในใจว่า เบอร์โทรฯบ้านเราทำไมเราจะจำไม่ได้ถาม คันที่นั่งไปขึ้นคันที่กำลังจะออกทันที ดิฉันยืนอยู่ แปลกดี ได้ยินเสียงอีกว่า “พี่ณัฏฐ์บอกเบอร์โทรที่ ติดกับที่นั่งของนางพยาบาลคนนั้นซึ่งเป็นแถวที่ 4 บ้านให้หน่อย” ดิฉันก็บอกไป เสียงนั้นพูดกันว่า หลังคนขับ P คงไม่เป็นอะไรแล้ว ยังจำเบอร์โทรที่บ้านได้ เมื่อคนขับเริ่มเคลื่อ ขับเริ่มเคลื่อนรถ นักศึกษาที่ไม่มีที่ รู้สึกตัวครั้งที่ ๒ เมื่อได้ยินเสียงคุณแม่เรียกว่า นั่งขึ้นกันมาเต็มรถ เด็กผู้ชายคนหนึ่งจองที่นั่งแถว “ลูกณัฏฐ์ ลูกณัฏฐ์ แม่มาแล้ว ลูกปลอดภัยแล้ว” ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๖๙