การใช้ชีวิตหลังการหย่า : หน้า 101/114

ฉันเป็นแม่หม้ายภายหลังจาก ที่ได้ใช้ชีวิตคู่เพียงสองเดือนเศษ เรือนหอถูกขายเอาเงินมาแบ่ง กันคนละครึ่ง ฉันนำส่วนที่ได้ไปคืน ให้พ่อกับแม่ - “เก็บเอาไว้เถอะ.....พ่อกับแม่ ยกให้หนูไปแล้ว” พ่อพูดแค่นั้น ส่วนแม่ไม่พูด ไม่จาและไม่มองหน้าฉันด้วย วันหนึ่ง ขณะทำงานแม่โทร ศัพท์มาหา พอรู้ว่าเป็นแม่ดีใจจน น้ำตาคลอ เพราะแม่ไม่เคยโทรมา เลยนับตั้งแต่ฉันเป็นหม้าย “ไปต่างจังหวัดกับแม่ไหม.. พ่อก็ไปด้วย...” “ค่ะ” ฉันรับคำทันที แต่แม่ไม่ได้ยิน เงินก้อนนั้น ถูกวางเป็นเงิน ดาวน์ซื้อคอนโดมิเนี่ยม ที่ฉันเลือก สรรแล้วว่าน่าอยู่และสะดวกกับการ ขับรถไปทำงานทั้งเช้าและเย็น การได้อยู่คนเดียวอย่างอิสระ ได้ใช้เวลาหลังเลิกงานและในวัน หยุดไปเที่ยวเตร่กับเพื่อนฝูง ตาม สถานที่ต่าง ๆ ทั้งในกรุงเทพฯ และ ต่างจังหวัด บางครั้งก็ออกทัวร์ต่าง ประเทศกับบริษัทนำเที่ยวใหญ่ ๆ ทำ ให้ได้เรียนรู้ตัวเองมากขึ้น ได้รู้ชัดเจนว่า อารมณ์ต่าง ๆ ทั้งหัวเราะ ร้องไห้ ร้อน หนาว อด อิ่ม ไม่สบาย... มีตัวเองเท่านั้นที่ เข้าใจ เมื่อเข้าใจตัวเองแล้วก็เลยเบื่อ เพื่อน เมื่อการเที่ยวเตร่ หันมาซุก ตัวอยู่เพียงลำพังเงียบ ๆ หากเป็นนาม อารมณ์ต่าง ๆ ทั้งหัวเราะ ร้องไห้ ร้อน หนาว อด อิ่ม ไม่สบาย... มีตัวเองเท่านั่น ทีเข้าใจ เมื่อเข้าใจตัวเอง แล้วก็เลยเชื่อเพื่อน เพื่อ การเที่ยวเตร่ หันมาปุกด้ว อยู่เพียงลำพังเขียบ ๆ 99 ท่านจึงถามซ้ำ “ไปค่ะ” ฉันตอบชัดเจน “เย็นวันศุกร์พ่อกับแม่จะเอา รถมาจอดรอรับหนูที่ข้างออฟฟิศ.. ห้าโมงครึ่งหนูลงมาเลยนะจ๊ะ” ด้วยจ้ะ” “เตรียมเสื้อผ้าไปค้างสองคืน “ค่ะ” - ไม่ว่าแม่จะพูดอะไร ฉันก็ได้ แต่ตอบรับสั้น ๆ เท่านั้น ไม่กล้าพูด มากกลัวน้ำตาจะล้นเบ้าออกมาให้ เพื่อนร่วมงานเห็น 2 ไปต่างจังหวัดโดยไม่รู้ว่าเป็น จังหวัดไหน ไปทำไม รู้ว่าผู้ที่ไป ด้วยคือพ่อกับแม่แค่นี้ฉันก็พอใจ - เป็นที่สุดแล้ว สถานที่ซึ่งพ่อเลี้ยวรถเข้าไป จอดคือ บริเวณบ้านพักตากอากาศ ใกล้เชิงเขาใหญ่ “คุณลุงกับคุณป้ามาแล้ว...” ๆ หลายรุ่น บรรดาเด็ก ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๙