พระราชาและการตัดสินใจ : หน้า 79/114

พระราชาได้ฟังก็พอพระทัยยิ่งนัก จึงมีรับ สั่งให้นำนางกินรีไปถึงป่าหิมพานต์ แล้วปล่อยไป พระองค์ทรงเป็นที่พึ่งแก่ข้าพระบาท ส่วนภรรยานั้น ก็พึ่งข้าพระองค์ ข้าพระบาททั้งสองเป็นสามีภรรยา ส่วนกินนรผู้สามี พระราชาเห็นว่าไม่ยอมพูด กัน ตราบใดที่อีกฝ่ายหนึ่งยังมีชีวิตอยู่ กินนรอีก คงจะโง่เง่าไร้ความคิด จึงมีรับสั่งให้นำไปย่างมา ตัวหนึ่งย่อมไม่ทอดทิ้งไป เพราะฉะนั้น หากพระ ถวายในเวลารุ่งเช้า องค์จะส่งนางกินรีไปยังป่าหิมพานต์ก็ขอให้พระองค์ กินนรผู้สามีเห็นว่า ถึงเวลาที่ควรจะพูดแล้ว โปรดฆ่าข้าพระพุทธเจ้าเสียก่อนเถิด แล้วจึงส่งนาง จึงกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชาเจ้า ปศุสัตว์ทั้งหลายพา ไปภายหลัง” และเพื่อต้องการแสดงให้เห็นว่า ที่ตนนิ่งอยู่ กันพึ่งฝน ส่วนประชาชนนั้นเล่าก็พึ่งปศุสัตว์ นั้น มิใช่เพราะคิดจะขัดพระดำรัสของพระราชา ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๗