ความต้องการและสิทธิของชีวิต : หน้า 97/114

“มันเป็นความผิดร้ายแรงหรือ?” พระนางเคยทรงตั้งปัญหาถามตนเอง อยู่เนือง ๆ “ชีวิตไม่ควรได้รับสิ่งที่ตน ต้องการบ้างเลยหรือ?” แล้วพระนางก็ ลองตอบในพระทัยตอบด้วยพระองค์เอง ว่า “ความผิดกับความต้องการของชีวิต นั้นเป็นคนละเรื่อง ความต้องการของ ชีวิตย่อมอยู่เหนือสิ่งอื่นใด มันเป็นสิทธิ ของพระนางมิใช่หรือที่จะได้รับความสุข ความสมปรารถนาตามความเรียกร้องของ ธรรมชาติ ความเป็นสามีภรรยากันนั้น เป็นเพียงหน้าที่อันหนึ่ง เป็นข้อผูกมัด อันหนึ่ง ซึ่งบังคับให้คนทำหน้าที่ สิทธิ กับหน้าที่ไม่จำเป็นต้องไปด้วยกัน หน้า ที่แห่งภรรยาพระนางต้องมอบไว้แก่พระ เจ้าอโศก แต่สิทธิในการหาความสุขเป็น สิทธิตามธรรมชาติ คนที่เริ่มจะพิการทางจิต หรือทางอารมณ์ พระทัย เสียงเรียกร้องแห่งธรรมชาติดัง ของพระนางเอง ฝ่ายเจ้าชายกุณาละมาบัดนี้พระ องค์ไม่พอพระทัยในความรื่นเริงใด ๆ เลย ทรงใฝ่หาแต่ความวิเวก อยากประทับ พระนางรู้สึกเหมือนมีแผลอยู่ในวิญ มาอีก มันเคล้ามากับสายลมอันหอบเอา เรายังเป็นมนุษย์ที่อุดมสมบูรณ์อยู่ด้วย ญาณอันไม่ทราบจะแก้ไขอย่างไร กลิ่นหอมจากอุทยานมาด้วย เข้ามาทาง เลือดเนื้อ ไม่มีประสาทส่วนใดในร่างกาย แลในคืนจันทร์เพ็ญ ซึ่งสาดแสง ช่องพระแกลห้องบรรทม ซึ่งพระนาง ที่ตายไป ทั่วสรรพางค์ยังเต็มไปด้วยความ นวลเข้ามาทางช่องพระแกลไล้ไปทั่วเตียง นอนเพ้อฝันอยู่แต่เดียวดาย เสียงเรียก รู้สึกมีชีวิตชีวา เมื่อเป็นเช่นนี้ การแสวง บรรทมและเรือนร่างแห่งพระนาง พระ ร้องของธรรมชาติ ในคืนวันเพ็ญมันร้าย หาความสุขให้แก่ตนตามที่ธรรมชาติได้ นางก้มลงดูพระสรีระซึ่งยังงามเต่งตึงอยู่ แรงเกินที่พระทัยของพระนางจะทนทาน สร้างมา จะมีความผิดกระไรเล่า?” นั้น มันขาวสะอาดละเมียดละไม ใคร ได้ มันเป็นความผิดของพระนางหรือที่ เล่าเป็นเจ้าของแห่งความงามนี้ ทำไม ต้องคิดอย่างนั้น เมื่อธรรมชาติได้สร้าง ทำไมเขาจึงปล่อยให้ความงามถึงปานนี้ ความรู้สึกให้มากับพระนาง ก็ทำไมเล่า ต้องร่ำร้องหาสิ่งคู่เคียง ดวงจันทร์เจ้าเอย! ธรรมชาติได้สร้างความรู้สึกอันนั้นให้ อยู่แต่พระองค์เดียว และนี่ก็เป็นโอกาส เจ้ามีความงาม แต่เจ้าไม่มีความรู้สึกหาก พระนางด้วย ปล่อยให้ต้องขวนขวายกับ งามให้พระนางศิษยรักษิตาได้เข้ามาประ ความงามอย่างนี้ได้ซุกอยู่ในอ้อมอกของ ความกระหายและเร่าร้อนเอาเอง เล้าประโลมพระทัย แม้จะไม่รู้ต้นสาย ชายงามเช่นกุณาละจะมีความสุขสำราญ ถูกแล้วพระนางเป็นมเหสีองค์ ปลายเหตุในความเปลี่ยนแปลงไปของ สักปานใด “อายธรรมชาติ” พระนางรำพึง หนึ่งของจอมจักรพรรดิอโศก แต่บัดนี้ เจ้าชายรูปงาม แต่การได้ประทับอยู่ “ธรรมชาติช่างโหดร้ายต่อเราเสียเหลือ พระนางได้หลงรักเจ้าชายกุณาละเสียแล้ว ใกล้ชิดเจ้าชายนั้นเป็นความสุขอย่างยิ่ง เกิน มิได้จัดสิ่งอันคู่เคียงกัน เหมาะสม พระนางต้องการเจ้าชายกุณาละ และ - ปรารถนาให้เจ้าชายต้องการพระนางเช่น กันมาให้เรา” แลแล้ว พระนางรู้สึกวูบวาบใน กัน อ่านต่อฉบับหน้า ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๕