ชีวิตคู่และความขัดแย้ง : หน้า 99/114

15 มแล้วคุณช่วยเลื่อน เก้าอี้เก็บด้วยนะคะ” ฉันบอกสามีให้เก็บ เก้าอี้ตัวที่เขานั่งเป็นครั้งแรกหลังจาก ที่ต้องทำหน้าที่นี้คนเดียวมาตลอด “ครับผม” เขารับคำแบบอารมณ์ดี รอย ยิ้มปรากฏทั่วใบหน้า วันหยุดสุดสัปดาห์กับการใช้ ชีวิตคู่ในเดือนแรกของเรา ผ่านไป ใจที่เขาละเลยกับสิ่งที่ ไปแล้วด้วย บลิง ฉันเคยบอก “เอ้อ...ลืม...” เขาลุกขึ้น หนังสือพิมพ์ยัง อยู่ในมือ เดินไปเลื่อนเก้าอี้เก็บแล้ว กลับไปนั่งอ่านข่าวที่โซฟาต่อ เหตุ การณ์วันนี้ และอีกหลายสัปดาห์ ต่อมายังเป็นไปด้วยดี อย่างราบรื่น ขณะนี้ฉันอายุยี่สิบห้า สามี อายุยี่สิบเก้า เราตัดสินใจแต่งงาน หลังจากใช้เวลาคบหาดูใจกันเกือบ สองปี พ่อกับแม่ของเขาและพ่อกับ แม่ของฉัน ได้ร่วมกันออกเงินซื้อ บ้านพร้อมที่ดิน ให้เป็นของขวัญวัน แต่งงานของเรา นอกจากเฟอร์นิเจอร์และข้าว ของเครื่องใช้ในบ้านที่เราช่วยกันซื้อ หามาแล้ว เรายังมีรถเก๋งที่ยังใหม่ คนละคัน มีหน้าที่การงานที่มีรายได้ ที่มีเกียรติ เป็นทุนเริ่มต้นชีวิตคู่ที่ นับว่าสมบูรณ์พอตัว 66 "ใจเย็น ๆ ลูก...หมูไม่ควร พูดเรื่องนี่เวลาโกรธ...... "หนูไม่ได้โกรธอย่างเดียว นะคะแม่..หนูเกลียดเขาด้วย .. นูจะหย่าจริง ๆ ค่ะ แม่หรือพ่อก็ห้ามหนูไม่ได้... เวลาเย็นของวันหยุดในวันหนึ่ง “นี่คุณ...หันมาดูเก้าอี้ก่อน.. เมื่อเช้าก็ไม่ได้เก็บมาหนหนึ่งแล้ว” ฉันแผดเสียงลั่นด้วยแรงโกรธ ที่อัดแน่นเพราะต้องทำงานบ้านคน เดียว ส่วนเขาทานข้าวแล้วรีบออก ไปเล่นกีฬากับเพื่อน “เดี๋ยว....กำลังดูข่าว...” เขาพูดง่ายๆ สายตาไม่คลาด จากจอโทรทัศน์ ฉันคงคลั่งหากไม่ ทำอะไรลงไปสักอย่าง ฉันก้าวขา ยาว ๆ ตรงไป แล้วกดนิ้วลงบนปุ่ม “แซะ” ภาพและเสียงหาย เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืนหน้า ไปทันที “จะบ้าเรอะ” แดงก่ำ ทำให้เขาโกรธได้อารมณ์ของ ฉันค่อยดีขึ้น “ทำไมไม่เก็บเก้าอี้” เสียงฉันห้วน เหนื่อยกับงาน บ้านสารพัดที่ต้องทำในวันหยุด ขัด “ไปเก็บเก้าอี้ก่อน” ฉันก้มลงกดปุ่มเดิมซ้ำอีกครั้ง ส่วนเขาเดินตรงไปที่เก้าอี้ตัวต้นเหตุ ยกเท้าขึ้นเตะดังโครมแล้วหมุนตัว ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๗