การเยี่ยมเยียนและความเมตตา : หน้า 73/114

และรำคาญที่ศีรษะด้านสมองช้ำเท่านั้น แพทย์และ เมตตาไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลพร้อมด้วยหลวงพี่ พยาบาลมาถามกันหลายคนว่า แขวนพระอะไร ฐานวุฑโฒ และน้อง ๆ ฝ่ายวิชาการ หลวงพ่อ ดิฉันตอบว่านั่งสมาธิ ความจริงดิฉันแขวนดวงแก้ว ธัมมชโยได้เมตตาให้หลวงพี่สุธัมโม (ขณะนั้น ที่ได้รับจากหลวงพ่อธัมมชโยด้วย แต่ขณะนั้นไม่ได้ ท่านยังเป็นฆราวาส) ไปเยี่ยมเพราะท่านเพิ่งทราบ แขวนจึงนึกไม่ได้ ด้วยเขาตั้งคำถามว่า “แขวนพระ เมื่อกำลังจะเดินทางไปเชียงใหม่ และยังได้เมตตา อะไร” โทรถามอาการของดิฉันกับทางหลวงพ่อทัตตชีโวถึง คำร่ำลือเรื่องดิฉันดังไปทั่วโรงพยาบาล ที่ ๒-๓ ครั้ง ดิฉันตื้นตันในความเมตตาที่ได้รับทั้งหมด ได้ทราบก็เนื่องจากญาติทางปักษ์ใต้โทรศัพท์ทางไกล เกินคุ้มจริง ๆ กับการได้เข้าวัดปฏิบัติธรรม ณ วัด มาถามอาการ เพราะเพื่อนที่มารักษาไข้ที่โรงพยา- พระธรรมกายแห่งนี้ บาลสยามกลับปักษ์ใต้ไปเล่าให้ฟัง ญาติจึงได้ หลวงพ่อทัตตชีโว ได้ให้ดิฉันเล่าเหตุการณ์ ทราบว่าดิฉันอยู่ในเหตุการณ์น่าสยดสยองนั้นด้วย ให้ฟัง จบแล้วท่านได้เมตตาบอกว่า ดิฉันได้เข้า สำหรับดิฉันและคุณแม่นั้นไม่แปลกใจในอาการที่ดี ศูนย์กลางกายโดยไม่รู้ตัว คือการที่ดิฉันนั่งมอง ของดิฉัน เนื่องจากดิฉันได้รับความเมตตาช่วย ฟองอากาศในดวงแก้วนั้น เสมือนนั่งมองจุดกลาง รักษาอาการตั้งแต่วันแรกที่ป่วยจากพระภิกษุและ ใสของดวงแก้วนั่นเอง ทำให้ร่างกายภายในของ กัลยาณมิตรของวัดที่ช่วยนั่งสมาธิแผ่เมตตาให้ทันที ดิฉันปลอดภัย ปลอดภัยทั้งกายและใจจริง ๆ ขณะ เมื่อทราบข่าวจากเพื่อนคุณแม่ที่เข้าวัดไปขอความ เกิดเหตุ ลูกศิษย์ที่รอดชีวิตมาได้บอกว่าเสียงดัง ช่วยเหลือให้ดิฉัน วันต่อมาได้รับความเมตตาจาก สนั่นมาก แต่ดิฉันไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น คุณป้าถวิล ซึ่งพี่ชูจิตรได้นำท่านไปเยี่ยมดิฉันเพื่อ จึงโชคดีมากที่ไม่ต้องได้ยินได้เห็นเหตุการณ์ที่น่าสยด จะได้ช่วยเหลือดิฉันได้ วันอาทิตย์ถัดมาคืนนั้น สยองนั้น หลวงพ่อทัตตชีโวว่างจากภารกิจของวัด ท่านได้ แต่อย่างไรก็ตามดิฉันก็ต้องเห็นภาพเหล่านั้น ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๑