การให้อภัย : หน้า 87/114

1 ฉันเคยเผลอไป ยสฺส ปาป์ กต์ กมุม กุสเลน ปิถียติ โสม์ โลก์ ปภาเสติ อพฺภา มุตฺโตว จนฺทิมา ผู้ใดทำกรรมชั่วแล้ว ละเสียได้ด้วยกรรมดี ผู้นั้นย่อมยังโลกนี้ให้สว่าง เหมือนพระจันทร์ พ้นจากเมฆ ฉะนั้น (ธรรมบท ๑๓/๔๘๗) ความผิดพลาด ความพลั้งเผลอ....มีกันได้ทุกคน ให้อภัย...แล้วลืมมันไปเสียเถิด อย่ายอมอยู่อย่างคนสิ้นหวัง จงให้อภัย และให้โอกาสแก่ตัวเองบ้าง อย่ามัวซ้ำเติมตัวเองอยู่เลย ล้มได้ ก็ลุกได้ ลุกขึ้น...แล้วเริ่มต้นใหม่ ชีวิตใหม่ที่สดใสกว่า กำลังรอคอยอยู่ข้างหน้า กาลเวลากำลังรอการพิสูจน์ผู้ตั้งใจจริง • ไม่มีใคร ไม่เคย ไม่พลั้งพลาด จงองอาจ ลุกขึ้นสู้ มิรู้หนี แม้นหากว่า ต้นร้าย แต่ปลายดี ย่อมจักมี ผู้ชี้เชิญ สรรเสริญคุณ โดย อิ่มธรรม ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๕

- การให้อภัย