ประสบการณ์การออกจากร่าง : หน้า 75/114

แต่เรียกอย่างไรเสียงก็ไม่ออก ได้พยายามลุกอีก อยู่ทุกอย่าง เราคงตายแล้วเป็นแน่ ไม่ได้ ไม่ได้ เรายังตายไม่ได้ ลูกเรายังเล็กอยู่ เกิดความตกใจ พยายามนอนลงไปให้ร่างที่โปร่งใสนั้น ซ้อนลงไป ในร่างที่นอนอยู่ แต่ทำอย่างไรก็เข้าร่างไม่ได้ มอง ดูเห็นร่างที่นอนอยู่มีมือซ้ายวางพาดที่คอ จึงคิด ว่านี่เราคงนอนเผลอตัวบีบคอตัวเองตายหรือนี่ พยายามเอามือร่างที่โปร่งแสงยกมือข้างนั้นออก ช่วยกันสองมือก็ยกไม่ได้ ไม่มีแรงเลย ตกใจมาก จึงนึกถึงพระให้ช่วย นึกถึงคำว่าพุทโธ (เพราะ ขณะนั้นได้ยินเสียงผู้ชายพูดกันที่โรงรถหน้า ก่อนฝึกปฏิบัติธรรม ดิฉันเคยท่องพุทโธเสมอ) รีบ บ้าน ดิฉันนอนพักอยู่ติดกับโรงรถมีหน้าต่างคั่นอยู่ ท่องพุทโธที่ปากจนปากสั่น ท่องอย่างไรก็เข้าร่าง เสียงพูดนั้นเป็นเสียงใหญ่หนัก ๆ เหมือนภาษาแขก ไม่ได้ ตกใจมากจริง ๆ นึกขึ้นมาได้ว่า ทำไมเรา ในใจของดิฉันนึกว่า ใครกันนะเข้ามาในบ้านเรา ไม่ท่องสัมมาอะระหัง แต่ดิฉันยังคงท่องอยู่ที่ปาก พูดภาษาอะไรก็ไม่รู้เรื่อง พยายามจะหันไปดูคอก ปากก็สั่น ก็ยังเข้าร่างไม่ได้ ขณะนั้นนึกขึ้นมาได้ แข็งหันไม่ได้ ดิฉันพยายามอยู่หลายครั้ง ในที่ ว่าทำไมเราไม่ตรึกองค์พระที่ศูนย์กลางกายละ พอ สุดก็ลุกได้ แต่คอยังคงหันไปไม่ได้ ได้แต่มอง นึกได้อย่างนี้ ตรึกองค์พระไว้ศูนย์กลางกายพร้อม เฉพาะด้านหน้าในสภาพที่ตาลืมได้เพียงเล็กน้อย กับท่องสัมมาอะระหัง ครั้งเดียวเท่านั้นจริง ๆ ดิฉัน เมื่อลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จตาที่มองลงเบื้องล่างนั้นเห็นว่า สปริงตัวลุกขึ้นนั่งเหมือนไม่เคยมีเหตุการณ์อะไร ตัวดิฉันที่ลุกขึ้นนั้นโปร่งแสงมองเห็นอีกร่างหนึ่งยัง เกิดขึ้นเลย ไม่มีอาการง่วงนอนอ่อนเพลีย หรือ คงนอนอยู่ ร่างที่ลุกขึ้นนั้นแต่งตัวเหมือนร่างที่นอน หนักตาแม้เพียงเล็กน้อย เสียงที่คุยกันแปลก ๆ ก็ ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๒