การเจริญวัยของนางปทุมวดี : หน้า 92/114

ขณะนั้น ด้วยบุญญานุภาพ ของนาง น้ำนมก็บังเกิดขึ้นที่นิ้วหัว แม่มือของดาบส เมื่อดอกบัวนั้นเที่ยว ดาบสก็ไปนำดอกบัวดอกใหม่ มา เปลี่ยนให้เด็กหญิงนั้นได้หลับนอน เมื่อเด็กหญิงนั้นเจริญวัยจน สามารถวิ่งเล่นได้ ดอกบัวก็ผุดขึ้น ทุก ๆ ย่างก้าว และผิวพรรณของ เด็กหญิงนั้นก็งามเหมือนดอกบัวขาบ งามเกินกว่าผิวพรรณของเทวดาและ งามเกินกว่าผิวพรรณของมนุษย์ทั้ง หลาย เมื่อเด็กหญิงนั้นเจริญวัยขึ้น เป็นสาวสะพรั่ง ขณะที่ดาบสผู้เป็น เสมือนบิดาไปหาผลไม้ ทิ้งให้นางอยู่ คนเดียวที่บรรณศาลานั้น พรานป่า คนหนึ่งได้มาเห็นนางเข้า เกิดความ คิดว่า นางผู้มีรูปร่างเช่นนี้ คงจะ ไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน แต่ถึง กระนั้นก็จะขอพิสูจน์ด้วยตนเอง คิด ดังนั้นแล้วก็ซุ่มรอคอยการกลับมา ของดาบส ครั้นดาบสกลับมา นางก็เดิน ไปรับสาแหรกจากมือของดาบสมา ด้วยตนเอง แล้วกระทำกิจแก่ดาบส เหมือนเช่นปกติ พรานป่าจึงรู้ว่า นางเป็นมนุษย์ พรานป่าจึงมากราบดาบส แล้วนั่งลง ดาบสต้อนรับด้วยผล หมากรากไม้กับน้ำดื่มแล้วถามว่า “ท่านจะพักอยู่ที่นี่ หรือจะ ไปที่อื่นต่อ” พรานป่าตอบว่า “จะไปต่อเจ้าข้า อยู่ที่นี่ทำ ๙๐ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๖ 66 เมื่อเด็กหญิงนั่น เจริญวัยจนสามารถวิ่งเล่นได้ ดอกบัวก็พูดขึ้นทุก ๆ ย่างก้าว และผิวพรรณของเด็กหญิงมั่น ก็งามเหมือนดอกบัวบาน งานเกินกว่าผิวพรรณของ เทวดาและงามเกินกว่า อะไรไม่ได้” ดาบสจึงพูดขอร้องว่า “สิ่งที่ท่านเห็นทั้งหมดนี้ อย่า นำไปพูดให้ใครฟังนะ” “ถ้าพระดาบสไม่ต้องการให้ พูด ข้าพเจ้าก็จะไม่พูด พรานป่ารับคำแล้วลาดาบส ไป ขณะเดินกลับก็ได้ทำกิ่งไม้ รอย เท้า และเครื่องหมายต่างๆ ไว้ ตามต้นไม้ เพื่อเป็นหนทางให้จำได้ ในเวลาที่จะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง และ ได้น่าเรื่องราวทั้งหมดไปกราบทูลให้ พระราชาแห่งกรุงพาราณสีทรงทราบ พระองค์จึงได้เสด็จไปยัง บรรณศาลา อันเป็นที่อยู่ของดาบส ในเวลาที่เสด็จไปถึงนั้น ดาบสกำลัง ฉันอาหารอยู่ จึงทรงอภิวาท ปฏิ สันถาร แล้วประทับนั่งทรงวางเครื่อง บริขารสำหรับนักบวชไว้แทบเท้า ดาบส แล้วกล่าวขอนางปทุมวดีกับ ดาบส “ท่านดาบส ได้ทราบว่ามีผู้ ผิวพรรณของมนุษย์ทั้งหลาย หญิงอยู่ที่นี่ด้วยหรือ...ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง ย่อมเป็นข้าศึกสําหรับนักบวช ขอ หญิงนั้นแก่ข้าพเจ้าเถิด" 99 - ดาบสทูลว่า "ขึ้นชื่อว่าจิตใจของพวกมนุษย์ นั้นร้ายนัก นางจะอยู่กับผู้คนมาก ๆ ได้อย่างไร” - พระราชาตรัสปลอบว่า “เมื่อข้าพเจ้าชอบใจนางก็จะ ยกนางไว้เหนือคนอื่น จะถนอมรัก ใคร่นางอย่างดี” เมื่อพระราชาทรงพานางมา