ตายเพราะปาก : หน้า 77/114

ตายเพราะปาก "ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นธรรมราชา เหตุที่พระพุทธเจ้ามียอมกล่าวถ้อยคำ อันใดออกมานั้น มิใช่เพราะอวดคอไอดี หรือโง่เขลาแต่ประการใด แต่ว่าพระ พุทธเจ้าเกรงว่า ด้วยความที่ข้าพระพุทธเจ้ามิใช่มนุษย์ ถ้อยคำของข้าพระ พุทธเจ้าจะไม่ไพเราะ ระรื่นหู ท่าฟังอย่างที่มนุษย์คาดหวังไว้คงเป็นไปไม่ได้ ข้าพระพุทธเจ้าจึงคิดว่า ยิ่งใว้ดีกว่า” ต่อจากฉบับที่แล้ว จากครั้งที่แล้ว ที่พูดถึงอาจารย์ของตักการิย ภาพโดย อาภัสสรา เชาวน์ชาติ ก่อนถึงเวลาประหาร ตักการยมาณพ ศิษย์ มาณพที่กำลังจะถูกประหารด้วยแผนการของตัวเอง ของปุโรหิต ซึ่งเป็นผู้มีความรู้จักอดทนอดกลั้น และโดยเฉพาะความคะนองใจคะนองปาก ไม่อาจ รู้กาลควรไม่ควรดีกว่าอาจารย์ จึงเข้ามาเล่าเรื่อง อดกลั้นเก็บงำแผนการของตนได้ แผนที่วางไว้ฆ่า ปลอบใจให้อาจารย์คลายจากความกลัวตาย พร้อมๆ คนอื่นเขา จึงย้อนกลับมาเพื่อฆ่าตัวเอง กับเป็นการ “ให้โอวาท” อาจารย์ไปในที่ด้วย โดย น้าอี๊ด ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕