ความปรารถนาของนางนาควิมลา : หน้า 91/114

ไม่ว่าข้าพเจ้าจะไปเกิดที่ใด ขอจงมี แน่นั้น เมื่อละจากเทวโลกนั้นแล้ว บาตรตามเดิม ได้ทำการขอขมา บันไดที่พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย แล้วก็ตั้งความปรารถนาว่า ย่างเหยียบ ด้วยผลทานนั้น ทำให้ นางได้ไปบังเกิดในเทวโลก “พระคุณเจ้าข้า ด้วยผลา นิสงส์ของข้าวตอกเหล่านี้ ขอให้ ทุกย่างก้าวของนางก็ได้บังเกิดดอก ข้าพเจ้ามีบุตรเท่าจำนวนข้าวตอกเหล่า บัวขนาดใหญ่ผุดขึ้นทุกแห่งไป นี้ และด้วยผลานิสงส์ของดอกบัวนี้ ด้วยความปรารถนาอันแน่ว ไปจับบัวดอกนั้น เพียงแค่ดาบสจับ ดอกบัวผุดขึ้นในทุกย่างก้าวที่ข้าพเจ้า นางได้ไปบังเกิดในดอกบัวในสระ เห็นเด็กหญิงนอนอยู่ในดอกบัวนั้น ก้าวเดินเถิด” พระปัจเจกพุทธเจ้า เสด็จไป อาศัยอยู่ ในเวลาเช้าตรู่ดาบสได้ไป ยังเขาคันธมาทน์ทางอากาศ ที่สระเพื่อล้างหน้าได้เห็นดอกบัวนั้น วาง ดอกบัวนั้นไว้สำหรับเช็ดเท้า ใกล้ แล้วก็คิดว่า “บัวดอกนี้ใหญ่กว่าดอกอื่น ๆ และ และยังตูมอยู่ ในขณะที่ดอกอื่น ๆ บานหมดแล้ว คงจะมีอะไรอยู่ใน ดอกนั้นเป็นแน่” คิดดังนั้นแล้ว จึงเอื้อมมือ เท่านั้นดอกบัวก็บานออก ดาบสแล แห่งหนึ่งใกล้เชิงเขาที่ดาบสองค์หนึ่ง ก็เกิดความรักราวกับลูกของตน จึง นำไปยังบรรณศาลา พร้อมทั้ง ดอกบัว จัดให้นอนบนเตียงและตั้ง ชื่อให้ว่า “ปทุมวดี” ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๔