การค้นพบวิชชาธรรมกาย : หน้า 53/114

โช ธมฺมนิ่มมโต ธ “ธมฺมกาโย อิติปิ ศึกษาทั้งด้านปริยัติและปฏิบัติจากสำนัก ไปจนตลอดชีวิต” ครูบาอาจารย์ต่างๆ จนเจนจบเชี่ยวชาญ ครั้นตั้งสัจจาธิษฐานแล้ว หลวงพ่อ อย่างชนิดที่หาใครมาเทียบได้ยากผู้หนึ่ง ก็นั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร ขณะนั้นก็มีมด ท่านเกิดปรารภขึ้นในใจถึงการที่ได้อยู่ ไต่ลอดมาตามช่องแผ่นหิน ถ้าปล่อยให้ ครองเพศแห่งบรรพชิตในพรรษาที่ ๑๑ ว่า ไปแล้วก็คงจะไต่เข้ามากัดมารบกวนท่าน ความรู้ทางปริยัติก็เชี่ยวชาญและแตกฉาน หลวงพ่อจึงได้หยิบขวดน้ำมันก๊าดมาเอา เป็นอย่างดี ท่านจึงดำริมุ่งที่จะปฏิบัติ ธรรมอย่างจริงจังโดยท่านได้ไปจำพรรษา นิ้วจุ่มเพื่อจะขีดเป็นวงรอบตัวป้องกัน การมารบกวนของฝูงมดดังกล่าว พอขีด ที่วัดบางคูเวียงในพรรษาที่ ๑๑ ครั้นพอ ได้เพียงเล็กน้อย หลวงพ่อท่านก็เกิดนึก ฎฐ สมโย, ย ก” ถึงพรรษา ท่านก็หวนรำลึกขึ้นมาว่า ความ ตั้งใจที่จะบวชนั้นมีมาตั้งแต่อายุได้ ๑๙ ปี ทั้งนี้เพราะเห็นความทุกข์ในชีวิตชาว ถวายการบำรุงเลี้ยงดูจนเติบใหญ่แต่บัดนี้ โลกจึงได้ตั้งปณิธานว่าจะบวชตลอดชีวิต พระพุทธองค์ได้ให้กำเนิดแก่พระนาง ให้ บัดนี้เวลาจากวันนั้นถึงกาลครั้งนี้ก็ล่วงมา พระนางเกิดใหม่ด้วยกายธรรม หรือเป็น ๑๕ ปีแล้ว การศึกษาต่าง ๆ ก็ได้กระทำ การเกิดขึ้นด้วย “ธรรมกาย” อย่างไรก็ มาจบสิ้นสมความปรารถนาแห่งใจแล้ว ตามแม้พระพุทธองค์จะเสด็จดับขันธ์ปริน แต่ของจริงที่พระพุทธองค์ทรงรู้ทรงเห็น นิพพานไปแล้ว แต่ “ธรรมกาย” ของ ท่านก็ยังไม่บรรลุรู้เห็นตาม จึงได้ตั้งความ พระองค์ก็ยังคงอยู่ มิได้เสื่อมสูญไป แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า “วิชชา ธรรมกาย” แนวทางการปฏิบัติอันเป็นหน ปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ทั้งรู้และ เห็น ในพระสัทธรรมแห่งพระพุทธองค์ อย่างแท้จริง ทางเข้าถึงวิชชาของพระพุทธองค์ ได้สูญ ดังนั้น ในวันเพ็ญกลางเดือน ๑๐ ละอายขึ้นมาว่าชีวิตก็ตั้งใจจะสละไปแล้ว ทำไมยังกลัวอยู่เล่ากับมดดี คิดดังนี้จึง เลิก กลับหันมามุ่งบำเพ็ญเพียรต่อไป อย่างไม่ลดละ และแล้วด้วยการปรารภความ เพียรอย่างแกร่งกล้า กลางดึกสงัดแห่ง วันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ หลวงพ่อ วัดปากน้ำก็ได้พบกับ “ธรรมกาย” อัน เป็นกายภายในที่เป็นบ่อเกิดแห่งความสุข ที่แท้จริงของมนุษย์ การได้เห็น “ธรรมกาย” และได้รู้แนวปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงธรรมกาย แห่งพระพุทธองค์ จึงเป็นการค้นพบ “วิชชา” ที่จะนำมาซึ่งความสุขและคุณ หายไปจากโลกเมื่อหลังพุทธปรินิพพาน หลวงพ่อก็เข้าไปในอุโบสถตั้งแต่เวลาเย็น ประโยชน์อันมหาศาลแก่ชาวโลก ได้เพียง ๕๐๐ ปี หลังจากนั้นการปรากฏ ของคำว่า “ธรรมกาย” ให้ชาวโลกทั้ง หลายได้รู้ ก็เป็นเพียงอักษรจารึกไว้ไม่กี่ แห่งในพระไตรปิฎก ถึงแม้จะมีพระอรรถ กถาจารย์หรือผู้รู้ทางศาสนามาอธิบาย ก็ยังไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้กระจ่าง ชัดเจน ไม่มีคำอธิบายใด ๆ เลยว่า ธรรมกายคืออะไร อยู่ที่ไหนและมีลักษณะ อย่างไร จะมีแนวปฏิบัติอย่างไร เพื่อที่จะ ให้เข้าถึง “ธรรมกาย” นั้น ด้วยความละ เลยจนเกิดความลืมเลือนดังกล่าว คำว่า การค้นพบวิชชาธรรมกายของ หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ถือเป็น การค้นพบที่ยิ่งใหญ่เพราะเป็นหลักธรรม และได้ตั้งสัจจาธิษฐาน ต่อหน้าพระ ประธาน ณ โบสถ์วัดบางคูเวียงแน่นอน ลงไปว่า “ถ้านั่งลงไปครั้งนี้ หากไม่รู้ไม่ เห็นธรรมแห่งพระพุทธองค์แล้ว ก็จะ ปฏิบัติที่สามารถยืนยันด้วยหลักปริยัติ ไม่ลุกจากที่ ยอมจบชีวิตไว้เพียงเท่านั้น ถ้าหากการรู้เห็นธรรมของหลวงพ่อจะ เป็นโทษแก่พระศาสนา ขอพระพุทธ ธรรม และสอดคล้องกับหลักธรรมใน องค์อย่าได้ประทานดวงตาเห็นธรรมให้ เป็นคำใหม่ แต่แท้จริงคือคำเก่าที่มี พระไตรปิฎกได้อย่างถูกต้อง คำว่า “ธรรมกาย” แม้จะดูเหมือน ปรากฏในพระไตรปิฎกหลายแห่งดังใน กล่าวถึงพระพุทธองค์ตรัสเกี่ยวกับ “ธรรมกาย” ว่า เลย แต่ถ้าหลวงพ่อจะได้เป็นผู้สืบทอด แนวคำสอนอันบริสุทธิ์แห่งองค์พระ พระสูตร ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค ได้ ศาสดาให้เกิดประโยชน์ต่อไปแล้ว ขอ “ธรรมกาย” จึงกลายเป็นคำที่ผู้ได้รู้ได้ฟัง จงได้ประทานธรรมที่พระพุทธองค์ทรง ในภายหลังรู้สึกว่าเป็นคำที่แปลกใหม่ไป ตรัสรู้แก่ท่านบ้าง แม้สักเล็กน้อย “ดูก่อน วาเสฏฐะ อันว่า คำว่า จนกระทั่ง พระมงคลเทพมุนี หลวงพ่อก็จะอุทิศตนแก่พระศาสนา ธรรมกายก็ดี พรหมกายก็ดี ธรรมภูติผู้ หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ผู้ได้ทุ่มเท และขอเป็นทนายแก้ต่างแก่พระศาสนา ที่เป็นธรรมก็ดี ผู้เป็นพรหมก็ดี นี้ ตุลาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๕๑