การเข้าถึงพระนิพพาน : หน้า 19/156

ทีเดียว นี่ได้ชื่อว่าเป็นตน เป็นนิจจัง สุขัง อัตตา เข้าถึงพระอรหัตทีเดียว นี่แหละแน่แท้ไม่ต้องสังสัย เมื่อเข้าใจดังนี้ ท่านจึงได้เชิด ชี้ตำรับตำราวางลงไว้ว่า อุปปกา เต มนุสฺเสสุ เย ชนา ปารคามิโน ในบรรดามนุษย์ทั้งหลาย ชนเหล่า ได้ทั้งนั้น ไปแล้วกลับ ไปแล้วกลับ มา มีน้อยนักที่มีปกติไปสู่นิพพาน ธัมมานุวัตติโน ก็ส่วนชนทั้งหลาย เหล่าใด มีปกติประพฤติตามธรรม ในธรรมที่พระตถาคตเจ้ากล่าวชอบ แล้ว ตามหลักของทางมรรคผลไป อย่าให้เคลื่อนจากทางมรรคผลนั้น ได้ชื่อว่าปฏิบัติตามธรรม ในธรรมที่ พระตถาคตเจ้ากล่าวชอบแล้ว เป็น ทางมรรคผล ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ นี่ให้ไป ทางนี้ ทางอื่นไม่มี มีทางเดียวเท่านี้ เป็นเอกายนมรรค เต ชนา ปารเม สนฺติ ใครปฏิบัติถูกต้องร่องรอย เช่นนั้น ย่อมจะถึงซึ่งฝั่งคือ พระ นิพพานแท้ๆ มาเธย์ สุทุตตร์ ล่วงเสียซึ่งวัฏฏะอันเป็นที่ตั้งแห่งมัจจุ อันบุคคลข้ามได้ยากนัก ล่วงวัฏฏะ นั้น กรรมวัฏ วิปากวัฏ กิเลสวัฏ เป็นที่ตั้งของมัจจุ เพราะวัฏฏะเป็น ที่ตั้งของมัจจุ ต้องตายอยู่ร่ำไป ต้องเกิด ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้อง ตายเรื่อยไป เมื่อเป็นเช่นนี้ ที่จะ มีน้อยนัก เย ชนา ปารคามิโน พ้นไปจากความเกิด ความแก่ ความ อาย อิตรา ปชา ตรเมวานุธาวดี อกาย อิตรา ปชา ส่วนชนนอกนี้ ย่อมเลาะชายฝั่งแน่แล คืออยู่ฝั่ง ข้างภพนี้ ไม่ไปนิพพาน งุ่มง่ามอยู่ ใดมีปกติไปถึงฝั่งคือพระนิพพาน ในฝั่งข้างนี้ ภิกษุสามเณรตั้งใจจะ ชนเหล่านั้นมีประมาณน้อย ไม่ใช่ นิพพานกัน แต่ก็เลาะอยู่ชายฝั่ง ไปง่ายๆ ถึงพระอรหัตแล้วจึงไปได้ นั่นเอง ไปไม่ได้กัน ไม่ถึงธรรมกาย ถึงธรรมกายแล้วไปได้ถึงพระอรหัต ไปไม่ได้ ถึงธรรมกายแล้วก็ไป ไปเลยไม่กลับ ถ้าถึงธรรมกายไป แล้วกลับ เหมือนวัดปากน้ำมีธรรม กายกันตั้งร้อยห้าสิบกว่า ไปนิพพาน นิพพานได้ ไปไม่ได้แหละเรียกว่า เลาะชายฝั่ง เจ็บ ความตายนี้ได้ยากนัก ไม่ใช่ เป็นของได้ง่าย หลักเป็นดังนี้ เมื่อรู้จักหลักอันนี้ละก็ควร แน่ในใจของตัวเสียว่า วัฏฏเป็นที่ตั้ง ของมัจจุนี้ มันเป็นตัวกิเลสแท้ๆ ถ้าเราไม่พ้นกิเลสตราบใดละก็ เรา ต้องเวียนว่ายตายเกิดในกามภพ รูป ภพ อรูปภพ ไม่จบไม่แล้วละ ต้อง เข้าถึงธรรมกายให้ได้ ไปดูนิพพาน ให้ได้ ถ้าไปดูนิพพานเห็นได้แล้วละ เย จ โย สมุมทุกขาเต ธมฺเม ก็ จะชอบใจสักเพียงไหน ไปดูที่ กัลยาณมิตร ...... ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘