พระราชาและช้างอาชาไนย : หน้า 123/156

แล้วกราบทูลว่า “ขอเดชะ หากพระองค์มีพระ และเด็กได้รับพระราชทานสิ่งของแล้วจึงเดินไปกับ ประสงค์จะใช้ไม้ เหตุไรต้องเสด็จมาด้วยพระองค์ พระราชา พระราชาเสด็จนำถึงพระนคร รับสั่งให้ เองเล่า พวกข้าพระพุทธเจ้าจะส่งคนให้ขนไปไม่ ประดับประดาพระนครและโรงช้าง ทรงให้ช้าง ควรหรือ พระเจ้าข้า” พระราชารับสั่งว่า “นี่แน่หนาย เรามิได้ มาเพื่อประสงค์ไม้ดอก แต่เรามาเพื่อต้องการช้าง เชือกนี้ น พวกช่างไม้กราบทูลว่า “ขอเดชะ ถ้าพระ องค์ต้องการโปรดให้จับไปเถิดพระเจ้าข้า” แต่ลูก ช้างไม่ต้องการจะไป พระราชารับสั่งถามว่า “จะ ให้ทำอย่างไรเล่าหนาย พวกเขากราบทูลว่า กระท่าประทักษิณรอบพระนคร ทรงท่าการอภิเษก ยกขึ้นเป็นราชพาหนะ ทรงตั้งไว้ในฐานะเป็นสหาย ของพระองค์ พระราชทานราชสมบัติกึ่งหนึ่งแก่ ช้าง ได้พระราชทานการเลี้ยงดูเสมอด้วยพระองค์ ตั้งแต่ช้างเข้ามาอยู่ในพระนคร ราชสมบัติใน ชมพูทวีปทั้งหมด ได้ตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ของ พระราชาโดยสิ้นเชิง ครั้นกาลเวลาผ่านไป พระโพธิสัตว์ทรงถือ “ขอเดชะ ข้างต้องการให้พระองค์ทรงพระกรุณา ปฏิสนธิในพระครรภ์ของอัครมเหสีของพระราชา พระราชทานค่าเลี้ยงดูแก่พวกข้าพระพุทธเจ้า พระ เจ้าข้า" ๔ พระองค์นั้น ในเวลาที่พระนางทรงครรภ์แก่ พระ ราชาเสด็จสวรรคต หากพญาช้างรู้ว่าพระราชา สวรรคตแล้ว พระราชารับสั่งว่า “ตกลงหนาย” แล้ว เสด็จสวรรคตเสียแล้ว หัวใจของพญาช้างก็จะ พระราชทานเงินและทองลงที่เท้าข้างทั้ง 4 ข้าง ที่ ต้องแตกสลายไป ณ ที่นั่นเอง ดังนั้นพวกคน งวงและที่หาง ช้างก็ไม่ไป ครั้นพระราชาพระราช เลี้ยงช้างจึงปิดบังไม่ให้พญาข้างรู้ว่า พระราชาได้ ทานผ้าคู่แก่ช่างไม้ทั้งหมด ผ้าสาฎกสำหรับนั่งแก่ ภรรยาช่างไม้ ช้างก็ยังไม่ยอมไป แต่เมื่อพระราช ทานของเล่นของใช้สำหรับเด็ก แก่เด็กชายหญิงที่ เล่นอยู่ด้วยกัน ลูกช้างเหลียวไปดูพวกช่างไม้ สตรี กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘ ฝ่ายพระเจ้ากรุงโกศล ซึ่งมีพระราช อาณาจักรใกล้เคียงกัน ทรงสดับข่าวว่า พระราชา สวรรคตแล้ว ทรงดำริว่าราชสมบัติกรุงพาราณสี กัลยาณมิตร