การเดินทางสู่กรุงเทพฯ : หน้า 58/156

เจ้าอาวาส ท่านเห็นความตั้งใจดีของ ผิดหวังมาก แต่ก็ยังไม่หมดหวัง ไป อยากจะมาเรียนบาลีในกรุงเทพฯมาก เราจึงเมตตาแนะนำวัดและพระที่ท่าน ขอพักอยู่อีกหลายวัด บางวัดมีการจัด แต่ก็ไม่รู้จะหาลู่ทางมาได้อย่างไร งานศพบ่อยๆ ก็ต้องช่วยเขาจัดดอกไม้ วันหนึ่ง พี่เณรได้ฟังวิทยุเขา รู้จัก ให้ชื่อที่อยู่เรียบร้อย แล้วยังถวาย ปัจจัยค่ารถรูปละ ๕๐๐ บาท พี่เณร ยกของสารพัด ทำงานหนักจังเลยแต่ ประกาศว่า “วัดพระธรรมกายจะเปิด รับสมัครอบรมสามเณรทั่วประเทศเป็น ระยะเวลา ๑ เดือน หลังจากการ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจท่านเป็นอย่างมาก ก็ทนเอา พอขอเขาอยู่ประจำเขาก็ตอบ นอกจากนี้ยังหารถมาส่งที่ตัวจังหวัดด้วย ปฏิเสธหมด เมื่อพี่เณรมองดูตัวเอง พี่เณรสองรูปนั่งรถไฟเข้ากรุงเทพฯด้วย และมองดูเพื่อนก็แทบจะร้องไห้ไปด้วย อบรมเสร็จสิ้นลง หากสามเณรรูปใด ความตื่นเต้น และอธิษฐานขอให้ได้ กัน กว่าจะหาวัดอยู่ได้มันช่างยาก อยู่วัดที่ดีและได้เรียนบาลีสมความตั้งใจ ลำบากเหลือเกิน ไม่เหมือนน้องเณร พอลงรถไฟที่หัวลำโพง ก็รู้สึก หลายๆ รูป ที่มีโอกาสดีได้อบรมที่วัด ตะลึงในความใหญ่โตของกรุงเทพฯมาก ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน พี่เณรจึงเดินไป สาขา อบรมเสร็จพระอาจารย์ก็พามา อยู่ที่วัดพระธรรมกายเลย บางรูปโชคดี ประสงค์จะอยู่ต่อ ทางวัดก็ยินดีให้การ สนับสนุน” น้องเณรรู้ไหมว่า พี่เณร ดีใจเป็นที่สุดเลย พอได้ฟังแล้วก็รีบไป บอกหลวงพ่อเจ้าอาวาส หลวงพ่อท่านก็เมตตาเหมารถ ถามโยมกลุ่มหนึ่ง แทนที่เขาจะตอบ ยิ่งกว่านั้นอีก ญาติโยมพามาบวชที่วัด มาส่งถึงวัดพระธรรมกายเลย และท่าน กลับมองหน้ากัน แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เพื่อนสามเณรจึงสะกิดแล้วกระซิบว่า “อย่าเว่าลาว ให้เว่าไทยกับเพิ่น” พี่ เณรจึงถามเขาใหม่ด้วยภาษาไทยที่ไม่ ค่อยจะชัดนัก เขาจึงบอกทางไปวัดให้ ตอนจะข้ามถนนพี่เณรไม่รู้จักสัญญาณ ไฟเขียวไฟแดงกลัวรถจะขึ้นมาก เวลา ข้ามถนนทีก็ต้องเดินตามเขาไป พอ ชีวิตของน้องเณรดาเนินมาถูกทางแล้ว เป็นทางที่ประเสริฐสุด เป็นหนทางแห่ง ความสุขอันนิรันดร์ จงก้าวต่อไปเถิด พี่เณรจะขอเป็นเพื่อนร่วมทางด้วย ขึ้นรถเมล์ก็ต้องระวังกลัวโยมผู้หญิงจะ มาถูกตัว เพราะคนแน่นมากเหลือเกิน กว่าจะถึงวัดนั้นได้ ต้องนั่งรถหลายต่อ แล้วอยู่ต่อที่นี่เลยโดยไม่ต้องไปแสวงหา ยังให้สามเณรที่วัดของท่านร่วมมาด้วย ด้วยความทุลักทุเลจริงๆ วัดเหมือนพี่เณร จึงอยากจะให้น้อง อีก ๑๐ รูป แล้วสั่งว่า “เณรรูปไหน พอไปถึงวัด ถามหาพระที่เจ้า เณรรักษาความมีโชคนี้ไว้ อาวาสท่านแนะนำ อนิจจา! พระรูป นั้นย้ายไปอยู่วัดอื่นเสียแล้ว พี่เณรจึง ต้องออกเดินทางไปหาวัดอื่นอยู่ เพราะ อยู่ได้ก็อยู่ต่อเลยแล้วอย่าลืมส่งข่าวมา ตอนที่พี่เณรไปหาวัดอยู่ บาง ให้หลวงพ่อทราบด้วยก็แล้วกัน” จริงๆ วัดท่านเจ้าอาวาสก็ยินดีรับ แต่ว่าวัด แล้วช่วงนั้นพี่เณรก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาอยู่ นั้นไม่มีการเรียนบาลี พี่เณรจึงขอท่าน วัดพระธรรมกายตลอดหรอก คิดเพียง พระที่นั่นบอกว่า “ผู้ที่จะมาอยู่วัดนี้ได้ พักอยู่เพียงคืนเดียวแล้วกราบลาท่านไป ว่าจะมาอบรมดูก่อน ถ้าอยู่ได้ก็จะอยู่ ต้องสอบได้นักธรรมเอกเป็นอย่างน้อย หาวัดอื่นอยู่ต่อ พอรุ่งขึ้นพี่เณรกับ พอมาถึงวันแรกพี่เณรและคณะได้รับ หรือไม่ก็สอบได้ประโยค ๓ แล้ว หรือ เพื่อนจึงตัดสินใจกลับวัดที่ต่างจังหวัด การต้อนรับจากพระพี่เลี้ยงเป็นอย่างดี อีกอย่างหนึ่งต้องสอบเข้าด้วยการท่อง เหมือนเดิม ด้วยความหวังว่า โอกาส มาที่นี่แล้วรู้สึกสบายใจ บาลีไวยากรณ์เบื้องต้นให้จบ” พี่เณร หน้าจะกลับมาใหม่ พอกลับมาถึงวัด วันนั้น หลังจากท่านพาไปปัก ไม่เคยท่องมาเลย จบแค่นักธรรมตรี หลวงพ่อเจ้าอาวาสท่านก็ปลอบใจ ช่วย กลดเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงให้มาครองผ้า เท่านั้นเอง จะเอาความรู้ที่ไหนมาสอบ ให้กำลังใจเรา ท่านเองก็ไม่รู้จะทำ ท่านจะพาไปกราบหลวงพ่อเจ้าอาวาส เข้า จึงไปขอเข้าอยู่ที่วัดอื่น พี่เณรรู้สึก อย่างไร ในใจของพี่เณรช่วงนั้นคิด ที่ศาลาดุสิต พอไปถึงก็เห็นหลวงพ่อ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘