การเตรียมบวชของโสณะ : หน้า 137/156

“นอกจากบาตรและไตรจีวร ดอกขอรับ แต่บาตรหินกระผมยัง หนึ่งท่านจึงเอ่ยถามโสณกุฏิกัณณะ แล้ว มีอะไรที่กระผมจะต้องเตรียม ไม่เคยเห็น ไม่ทราบว่าเขาเอาหิน ด้วยน้ำเสียงเอื้อเอ็นดูระคนห่วงใยว่า อีกไหมขอรับ” โสณะเรียนถาม “อ้าว! โสณะ ก็ไตรจีวรที่เธอ เตรียมไว้นั่นน่ะ เธอเข้าใจความ หมายดีแล้วหรือ” มาทําบาตรได้อย่างไร” “โสณะ จนบัดนี้แล้วเธอยังมี “หินก็เอามาทำบาตรได้ ภารกิจการงานที่ยังต้องรับผิดชอบอยู่ เหมือนกัน แต่เท่าที่ปรากฏมายัง หรือเปล่า แล้วเธอมอบหมายให้ ไม่มีพระสงฆ์สาวกองค์ใดใช้บาตร “ครับ ท่านอาจารย์เคยบอก หินนี้เลยนอกจากพระบรมศาสดา ผมไว้เมื่อครั้งก่อนว่า ไตรจีวรคือผ้า เสด็จพ่อของเราพระองค์เดียว ทรง กาสายะ ๓ พื้นที่พระภิกษุใช้นุ่งห่ม ใช้บาตรหินที่เรียกว่า เสลมัย แม้ ใครรับผิดชอบแทนแล้วหรือยัง” “กระผมบอกคืนธุรกิจการ งานให้คุณแม่เรียบร้อยแล้วขอรับ” “แล้วคนที่เธอควรจะบอกลา กันคือ สังฆาฏิ ผ้าซ้อนที่ใช้ห่มต่าง ในเวลานี้ถ้ามีใครนำบาตรหินมา เขาเล่า” พระอาจารย์ถามต่อ จีวรอุตตราสงค์ก็ได้ ใช้ห่มกันหนาว ถวายฉัน ฉันก็ไม่ยินดีใช้ ขอให้มี “ก็ไม่มีใครที่จำเป็นจะต้อง อย่างผ้าห่มก็ได้จะใช้ปูนอนอย่างที่ เฉพาะพระบรมศาสดาพระองค์เดียว บอกลาเขาอีกแล้วขอรับ คุณพ่อ นอนก็ได้ อุตตราสงค์ เป็นผ้าห่ม เถิด พระองค์อยู่ในฐานะทรงเป็น กระผมก็หาไม่แล้ว เหลือแต่คุณแม่ ถ้าจำเป็นจะใช้ทบนุ่งต่างอันตรวาสก ศาสดาของเทวดาและมนุษย์ทั้ง นอกจากนั้นญาติพี่น้องก็ดูเหมือน (สบง) ก็ได้และพื้นที่ ๓ อันตรวาสก หลาย จึงไม่เป็นการสมควรที่พระ ว่าเขาจะทราบกันแล้ว ตั้งแต่ผม หรือสบงเป็นผ้านุ่ง ขอรับท่าน สาวกองค์ใดจะใช้บาตรเสมอด้วย ไปบอกคืนงานคุณแม่ว่าจะมาบวช” “คุณแม่นั่นแหละสําคัญที่สุด อาจารย์” “แล้วบาตรล่ะ โสณะ เธอ เตรียมไว้พร้อมแล้วใช่ไหม เป็น มาตรอะไร” “บาตรดินพร้อมถุงด้วยขอรับ กระผมเห็นบาตรของท่านอาจารย์ พระองค์” เพราะมีกฎ “สาธุ! ท่านอาจารย์ว่าชอบแท้ นะโสณะ เธอจะต้องไปกราบลาท่าน ว่าแต่ว่าเครื่องบริขารของกระผมมี อะไรที่ยังขาดอยู่หรือเปล่าขอรับ” และพระคุณเจ้าล้วนเป็นบาตรดิน เครื่องกรองน้ำ รวมเป็น ๔ อย่าง กระผมจึงได้จัดเตรียม เรียกว่า บริขาร ๔ เป็นเครื่องใช้ จำเป็นสำหรับบรรพชิต บังคับไว้ว่าผู้บวชจะต้องได้รับอนุญาต จากมารดาบิดาก่อน” ให้เป็นกิจลักษณะ “ยังขาดอยู่ ๔ อย่างคือ ประ คตเอว มีดโกน เข็มเย็บผ้า และ “ครับ ท่านอาจารย์” โสณะ ทั้งนั้น เฉพาะบาตรดินไว้ แล้วบาตรอื่นล่ะ ไม่ว่าจะ รับคำของอาจารย์อย่างว่าง่าย “กระ ผมก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องไปกราบ ลาท่านเป็นครั้งสุดท้าย” ขอรับท่านอาจารย์” โสณะเรียนถาม เป็นพระภิกษุบวชใหม่หรือพระภิกษุ “ดีแล้วละโสณะ ไปเถอะ “บาตรอื่นใช้ได้อีก ๒ อย่าง คือบาตรหินกับบาตรเหล็ก นอกนั้น แล้วใช้ไม่ได้” พระอาจารย์มหา ที่บวชอยู่เดิมจะต้องมีอัฏฐบริขารนี้ ใช้เหมือนกันหมด” “ขอรับท่านอาจารย์ กระผม ไปกราบลาท่านเสียให้เรียบร้อย แล้ว พรุ่งนี้เอาบริขารทั้งหมดมาจะได้บวช สมความตั้งใจเสียที อ้อ ขอให้เธอ กัจจายนะ ตอบลูกศิษย์ด้วยความ จะจัดเตรียมของทุกอย่างไว้ให้พร้อม” เมตตา โสณกุฏิกัณณะได้เรียนถาม พระมหากัจจายนเถระมอง ต่อไปอีกว่า ใบหน้าอันสดชื่นกระปรี้กระเปร่าของ โสณะ เธอยังบวชเป็นพระไม่ได้” “ในเมืองนี้ไม่มีบาตรเหล็ก ลูกศิษย์ด้วยความพอใจ ชั่วขณะ อ่านต่อฉบับหน้า ทำใจไว้ก่อนนะว่า การบวชครั้งนี้ เธอจะบวชได้เพียงสามเณรเท่านั้น กัลยาณมิตร Q00) กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘