จดหมายจากแม่ถึงลูก : หน้า 113/156

โดย : เพียงนิล ศิริเกษม จากแม่ถึงลูก จดหมายฉบับที่ข้าพเจ้าเขียนถึงลูก เป็นการเล่าถึงประสบ ดหมายฉบับที่ ๒ ที่ข้าพเจ้าเขียนถึงลูก เป็นการเล่าถึงประสบ การณ์ที่ได้ใช้บุญจากการนั่งสมาธิถึงพระธรรมกายและบุญจากการถวาย ภัตตาหารพระภิกษุสามเณรมาช่วยสามีของข้าพเจ้า ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรค เส้นเลือดในหัวใจตีบตัน เมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๒ เป็นการชี้แนะให้ลูกได้เห็นคุณ ค่าของ “บุญ” และการฝึกนั่งสมาธิทำความละเอียด เพราะ “บุญ” นอก จากเป็นเสบียงในการสร้างบารมีของตนเองแล้ว ยังสามารถใช้ “บุญ” ช่วย เหลือผู้อื่นได้ด้วย โดยเฉพาะบุคคลทั้งผู้เป็นที่รักของตนเองและรวมไปถึง สรรพสัตว์ทั้งหมดด้วย ข้าพเจ้าประสงค์จะตอกย้ำให้ลูกมีความกระตือ รือร้นในการฝึกนั่งสมาธิ โดยการทำใจหยุด ใจนิ่ง โดยไม่ท้อถอย เปรียบ เทียบให้ลูกได้เห็นความแตกต่างระหว่างการเห็นพ่อของเขา ด้วยตาของ กายละเอียด (กายฝัน) ในความฝัน และการเห็นในสมาธิเมื่อทำใจหยุดนิ่ง ความรู้สึกเมื่อเห็นในความฝันและความรู้สึกเมื่อเห็นด้วยตาของพระธรรม ภายในสมาธิ การได้เห็นเขาในสภาพที่ยังได้บุญไม่มากและในสภาพที่ได้ บุญมากขึ้นแล้ว ทำให้ข้าพเจ้าอยากให้ลูกได้ตระหนักถึงความสำคัญของ “บุญ” ซึ่งเป็นเสบียงสำคัญในการสร้างบารมีทั้งในขณะที่มีชีวิตและเมื่อละ โลกไปแล้ว และประการสุดท้ายคือการทำใจให้ละความเศร้าโศกเสียใจใน มรณกรรมของเขา ซึ่งความเป็นจริงก็ไม่มีการสูญหายไปไหน นอกจาก เป็นการเปลี่ยนภพที่อยู่อาศัย ซึ่งเราสามารถจะไปเยี่ยมเยียนได้โดยการนั่ง สมาธิทำความละเอียดของใจ ฝึกใจให้หยุด นิ่ง เฉย สูตรสำคัญที่นำไปสู่ ความสำเร็จ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เนื่องมาจากความเมตตาที่หลวงพ่อได้ให้แก่ ครอบครัวของข้าพเจ้าและกับลูกศิษย์ทุกๆ คน เป็นสิ่งที่ไม่อาจลืมเลือนถึง พระคุณอันสูงสุดของท่านได้ ผู้เขียนขอกราบนมัสการด้วยความซาบซึ้งใน พระคุณท่านมา ณ ที่นี้ด้วยความเคารพอันสูงสุด กราบอนุโมทนาบุญค่ะ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘ ๘๓