การสร้างบรรณศาลา : หน้า 140/156

แลเห็นศาลา สูงใหญ่โสภา ล้ำเลิศเฉิดฉิน ปลูกบัวมากมี แปลกอย่างประดิษฐ์ พิศดูงามสิ้น ฉลาดประดิษฐ์ ให้ขุดสระศรี ปลูก งพฤกษา ความคิดหนักหนา น้ำจิตคิดถวิล จะใคร่แจ้งใจ ให้ทําศาลา วาดเขียนทุกวัน คิดแล้วมีช้า แต่ล้วนกุมาร คนเดินไปมา พูดจาปราศรัย น้อยน้อยบริวาร พันหนึ่งด้วยกัน ศาลาใครสร้าง นายช่างคนไหน ต่างทําสนามเล่น เช้าเย็นทุกวัน ท่านจงบอกไป ให้รู้ค ข้าแต่ทรงธรรม์ จงทราบพระทัย ชาวบ้านบอกไป เมื่อนั้นผ่านฟ้า ศาลานี้ไซร้ ลูกท่านเศรษฐี วิเทห์ราชา ชื่นชมสมใจ นามกรปรากฏ มโหสถพันปี ได้ฟังคดี เปรมปรีดิ์พระทัย ให้นายวัฏ ทําตามปัญญา ตรัสปรึกษาไป จะให้หามา อำมาตย์นั้นไซร้ ดูราเล่นก จึงถามต่อไป ให้รู้ชันษา ยังมีทารก เด็กน้อยหนักทนา ลูกท่านเศรษฐี อันมีปัญญา ปัญญาประเสริฐ ล้ำเลิศโลกา คิดทําตาลา อายุเท่าใด อยู่ข้างทิศตา ประจิมบุรี ชาวบ้านทั้งหลาย สมเด็จภูบาล บอกไปโดยหมาย ให้แจ้งน้ำใจ ตรัสบอกอาการ ตามสารถ้วนถี่ ลูกท่านเศรษฐี เจ็ดปีผ่องใส อาจารย์ท่านาย ทักทายด้วยดี ทั้งนายทั้งไพร่ เกิดร่วมทวา นักปราชญ์คนนี้ แม่นแท้แก่ใจ อำมาตย์จึงใช้ จะรับเข้ามา ราชทูตเข้าไป ในพระพารา ยังพระพารา นครเวียงชัย ทูลแก่ภูเบศ ซึ่งเหตุมีมา ก่อนอาจารย์ คิดอ่านอย่างไร ให้พระราชา รู้ซึ่งอาการ จะรับมาไว้ ที่ในสถาน เสนีเข้าไป เสนภพฤฒา สู่พระเวียงชัย แจ้งในข่าวสาร เป็นคนริษยา โลภาใจพาล บังคมท้าวไท ทูลไปมินาน เพราะว่าโลภทรัพย์ เคยรับประทาน จงทราบพระญาณ ผ่านฟ้าธรณี เสนกอาจารย์ ทัดทานด้วยดี มโหสถกุมาร ข้าแต่ผ่านฟ้า เป็นบุตรนายบ้าน สิริวัฒน์เศรษฐี คนปลูกศาลา วาดเขียนรูปดี ปัญญาประเสริฐ กําเนิดเจ็ดปี เขาย่อมทำได้ คนในบุรี บ้านตามวาสี ประจิมทิศศา ทำแต่อย่างนี้ มีทุกกรุงไกร กัลยาณมิตร ...... QQO กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘