การสร้างบารมีในวัดพระธรรมกาย : หน้า 59/156

พ่อ พระพี่เลี้ยง วันเวลาได้ผ่านไป จากความ ตั้งใจเดิมเพียงแค่จะมาเรียนบาลีเท่านั้น พอได้มาอบรมที่วัดพระธรรมกาย พี่ เณรได้ซึมซับความรู้และคุณธรรมหลาย อย่างจากพระอาจารย์ และได้เห็นต้นแบบที่ดีงามจากหลวงพ่อ และหมู่คณะ ตลอดจนได้เห็นทั้งพระ ภิกษุสามเณร และอุบาสกอุบาสิกามา จากทั่วสารทิศ บางท่านก็มาไกลจาก ต่างประเทศ ทุกท่านล้วนตั้งใจสละ ชีวิตเพื่อช่วยงานพระศาสนา ด้วยหวัง เอาบุญบารมีเป็นที่ตั้ง กำลังปฏิสันถารกับญาติโยม สักครู่ ป่าไม้อันสมบูรณ์ในท่ามกลางทะเลทราย เสียใดที่จะยิ่งใหญ่ไปกว่า การสูญเสีย หนึ่งพระพี่เลี้ยงจึงพาเข้าไปกราบหลวง ทำให้เราได้พบกับชีวิตใหม่ พี่เณรมี โอกาสในการสร้างบารมี พี่เณรเห็นท่านยิ้มแย้มแจ่มใส ความรู้สึกว่าได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ ทักทายเป็นกันเองกับพวกเรามากรู้สึก เป็นชีวิตที่มีคุณค่า เพราะได้รู้ว่า “เรา อบอุ่นใจ พี่เณรรู้สึกว่าท่านเป็นพระใจ เกิดมาสร้างบารมี” คำ ๆ นี้เป็นคำที่ ดีมีเมตตาสูง ท่านได้ให้โอวาทว่า “ให้ ยิ่งใหญ่เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุดของ ตั้งใจฝึกตัวให้ดีนะจ๊ะ และบวชตลอด ชีวิต ใครเกิดมาแล้วได้ทราบอย่างนี้ ชีวิตให้ได้ทุกรูปเลย ไม่ต้องลาสิกขา ต้องถือว่าเป็นผู้มีบุญมาก น้องเณรลอง แล้วมาเป็นทหารกล้าแห่งกองทัพธรรม คิดดูซิว่า มนุษย์ ๕ พันกว่าล้านคน มี ช่วยกันสืบสานอายุพระพุทธศาสนากับ เพียงพวกเราจำนวนไม่เท่าไหร่ ที่รู้ว่า หลวงพ่อทุกรูปเลยนะจ๊ะ” เกิดมาทำไม? อะไรคือเป้าหมายของ พี่เณรรู้สึกประทับใจหลวงพ่อเป็น ชีวิต? “พระธรรมกายคือเป้าหมายของ อย่างมาก ท่านพูดกับพวกเราด้วยความ ชีวิต” และเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะทำ รักความเอ็นดู หลวงพ่อเป็นเสมือนร่ม ให้เราพ้นทุกข์พบสุขแท้จริง ใครที่รู้ โพธิ์ร่มไทรที่ให้พวกเราได้พึ่งพิง เหมือน อย่างนี้ต้องถือว่าเป็นผู้มีบุญมาก ขอ คนเดินทางไกล ผ่านทะเลทรายอัน ให้น้องเณรรักษาความเป็นผู้มีบุญนี้เอา กว้างใหญ่ซึ่งร้อนระอุ ขาดแคลนทั้งน้ำ ไว้ แล้วจงใช้โอกาสใช้บุญนี้ ด้วยการ และอาหาร ได้มาพบกับแหล่งน้ำและ สร้างบารมีให้เต็มที่ เพราะไม่มีการสูญ .... ๒๙ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘ เพื่อร่วมกัน สร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นแก่โลก ความ รู้สึกจากจิตใต้สำนึกผุดขึ้นมาว่า “เรา จะต้องเป็นนักสร้างบารมีคนหนึ่งใน วัดพระธรรมกายให้ได้” ความตั้งใจ