การสอนลูกเกี่ยวกับการนั่งสมาธิ : หน้า 115/156

น๊อต, นุ่น ลูกรัก ให้ “มองเฉยๆ” อย่าใช้ “สมอง” คิด ดีใจที่ได้ข่าวว่าลูกมีความกระตือ ให้เปลือง “สมอง” เปล่าๆ มันจะ เรือรุ่นในการนั่งธรรมะ หลังจาก กลับกันกับทางโลกที่ต้องใช้ “สมอง” คิดๆ ปัญหารอบด้านอย่างเดียวจึงจะ แก้ไขปัญหาได้ ในทางธรรมะที่ไม่ให้ คิดวิจารณ์หรือสงสัยอะไรเมื่อเห็นธรรมะ แล้วหรือยังไม่เห็นอะไร อย่างไรก็ตาม เมื่อ ก็เพื่อรักษาใจให้หยุดนิ่งเพื่อสะสมความ “หยุด” “นิ่ง” ก่อนอย่างอื่น เมื่อใจ หยุดใจนิ่งดีแล้วก็จะเห็นธรรมะ เห็น ได้อ่านจดหมายของแม่ในฉบับที่แล้ว แต่อย่าลืมว่า อย่านั่งเพราะความ “อยาก” หมายถึง “อยากได้” “อยาก เห็น” “อยากเป็น” พระธรรมกายเร็วๆ ความอยากทำให้ใจเราไม่ “หยุด” เมื่อ ใจไม่ “หยุด” ใจก็จะ “หยาบ” เมื่อใจ “หยาบ” ก็ทำให้ “ยาก” ที่จะเห็นธรรมะ ๗ ลูกคงจำบุคลิกของพ่อได้บ้าง ที่รัก นะจ๊ะ พ่อเป็นคนมุมานะในการทำงาน มาก มีเพื่อนฝูงเยอะล้วนแต่มาพึ่งพ่อ เสียเป็นส่วนใหญ่ เพราะพ่อเป็นคน จริงใจต่อเพื่อนมาก และต้องมา hurt ก็เพราะเพื่อนอีกนั่นแหละ กับแม่แล้ว พ่อจะเป็นตัวของพ่อที่แท้จริง และให้เกียรติแม่เสมอต้นเสมอปลาย จนถึงบั้นปลายชีวิต เป็นคนรักครอบครัว รักการทำงาน ชีวิตพ่อหมกมุ่นอยู่ที่ที่ ทำงานเกือบทั้งวันทั้งคืน บางวันก็แว้บ เข้าบ้านได้ประเดี๋ยวเดียว แล้วก็ต้องรีบ ไปที่ทำงานต่อจนเกือบตี ๒ ทุกวัน มีอยู่วันหนึ่งซึ่งเป็นวันสุดท้ายใน ชีวิตของพ่อ พ่อทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ ได้เร็ว ทำใจให้สบายๆคลายความ แสงสว่าง และพบกับความสุขพร้อม ๆ อยากลงก่อนแล้วลูกจะพบความสำเร็จ กันไปด้วย แล้วแสงสว่างแห่งปัญญา ในไม่ช้าแน่นอน เมื่อได้แล้วลูกอย่าไป จะเกิดตามมาภายหลังในที่สุด ไม่ต้อง เที่ยวคุยโอ้อวดกันนะจ๊ะ ธรรมะเป็นสิ่ง รีบร้อนใช้สมองคิดอะไรให้ฟุ้งซ่าน เมื่อ ที่สะอาดบริสุทธิ์ ไม่สมควรที่จะหยิบ ลูกสะสมความหยุดนิ่งได้แล้วองค์พระ ยกมาคุยโม้โอ้อวดกันในเชิงเปรียบเทียบ ที่ลูกเห็นจะค่อยๆ ละเอียดขึ้น ค่อย ๆ กับแม่เหมือนเป็นลางว่าจะไม่กลับมาอีก หรือในเชิงแข่งดีแข่งเด่นกัน แต่ถ้าจะ ชัดเจนขึ้น จนดูท่านมีชีวิตจิตใจ แล้ว แล้วว่า “ ฉันไปก่อนนะ” ดูพ่อละล้า คุยกันเพื่อเป็นการแนะนำหรือเป็นการ ลูกจะได้เห็น ได้เป็นเองแหละจ้ะ แม่ ละลังหันมามองแม่เหมือนยังไม่อยากไป ให้กำลังใจในด้านการปฏิบัติให้ถูกต้อง จะไม่บรรยายมากไปกว่านี้ เดี๋ยวลูกจะ ก็เป็นสิ่งที่ควรทํา จากจดหมายของลูก ที่ลูกเล่าให้ ฟังว่าองค์พระที่ลูกเห็นในกลางดูเหมือน ไม่มีชีวิตจิตใจ ใหม่ๆ แม่ก็เห็นเหมือน ลูกนั่นแหละจ้ะ คือเห็นองค์พระ แต่เป็น องค์พระแข็งๆ เหมือนพระพุทธรูปเฉยๆ “รู้” เอาไว้รอ “รู้แจ้ง” ด้วยตนดีกว่า นะจ๊ะ ตอนนี้มีอะไรให้มอง (ในกลาง) ก็มองไปเรื่อยๆ คิดเสียว่ายังดีกว่าไม่มี อะไรให้มอง ถึงไม่มีอะไรก็มี “ความ ว่าง” ให้มองนะจ๊ะ บรรยายมาถึงตอนนี้ แม่ก็นึกถึงประสบการณ์สำคัญที่แม่ ที่ไม่มีชีวิตจิตใจ ความเป็นจริงคือลูก อยากเล่าให้ลูกได้ทราบ ประกอบกับ ยังเห็นองค์พระในขณะที่ใจยัง “หยุด” การฝึกนั่งสมาธิของลูกนะจ๊ะ เพราะ ก่อนจะรีบขึ้นรถไปโรงพยาบาลเนื่องจาก พ่อปวดศีรษะอย่างแรงถึงกับบ่นว่าไม่ เคยปวดขนาดนี้เลย แม่ได้พยายาม เช็ดตัวให้พ่ออยู่นานเพราะเหงื่อออกมาก ผิดปรกติ ขนาดอยู่ในห้องแอร์ พยายาม โทรติดต่อแพทย์ประจำตัวพ่อ ปรากฏว่าวันนั้นตรงกับวันสงกรานต์ หมอที่พ่อรู้จักต่างก็แยกย้ายกันไปไหน ไม่ทราบ ติดต่อกันไม่ได้สักคน สุดท้าย แต่ ไม่สนิทดี แต่ไม่เป็นไรนะจ๊ะ เห็น ประสบการณ์ทางธรรมะทุกขั้นตอน ก็ต้องรีบไป ถึงจะมีแต่แพทย์เวรที่โรง อย่างไรก็มองไปอย่างนั้นเฉย ๆ ก่อน ต้องใช้หรืออาศัยใจที่หยุดนิ่งอย่างเดียว พยาบาลก็จำเป็นต้องไปแล้วพ่อก็ไม่ได้ อย่าเพิ่งใจเสียหรือสงสัยอะไรนะจ๊ะ มี เท่านั้น แม้แต่ประสบการณ์ในเรื่องนี้ อะไรให้มองก็มองไปเถิด มีหน้าที่ “มอง” ที่เกี่ยวกับคุณพ่อของลูกตอนที่ท่านเสีย ไปไหนอีกเลยล่ะจ้ะ เพราะพ่อเสียชีวิต ที่โรงพยาบาลด้วยวัยเพียง ๕๘ ปี พ่อ อย่างเดียว แม่เคยได้ยินหลวงพ่อเตือน ชีวิตใหม่ๆ จนกระทั่งได้ขึ้นไปอยู่ใน หมดบุญเพียงเท่านี้เองด้วยโรคเส้น วิมานได้ หลวงพ่อท่าน ก็ด้วยความเมตตาของ โลหิตที่หัวใจตีบตัน พ่อไม่มีเวลาแม้ แต่จะรักษาสุขภาพของตนเอง เพราะ เด็กยุวฯ ว่ามีหน้าที่ “มอง” อย่างเดียว ห้ามใช้ “หมอง” (สมอง) คือ มีอะไรก็ กัลขาณมิตร ๘๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘