การชี้ทางบุญในวาระสุดท้าย : หน้า 51/156

เพราะเป็นวินาทีที่เราสามารถชิงชีวิต เหลือจนถึงที่สุดแล้ว เขาให้อยู่ในบุญได้ในวาระสุดท้าย การเอาเทปธรรมะไปเปิด ที่ตลอดชีวิตเขายิงนกตกปลามา ตลอด วันที่แกจะสิ้นใจ พอญาติ บอกทางว่าพุทโธ พุทโธ แกกลับ สะดุ้งได้สติขึ้นมาร้องถามว่า “ชะโด หรือ” เพราะฉะนั้นการชี้ทางบุญ คราวนี้ ขาดทุน ได้ผลไปทางลบ เสียแล้ว เพราะโยมคนนี้แกกลับไป นึกถึงปลาชะโด ที่แกจับมาฆ่าขาย อยู่บ่อยๆ เลยตายไปพร้อมกับใจที่ ขุ่นมัว จะตำหนิคนให้สติก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้นขอเตือนทุกคนนะ หมั่น ทำบุญให้ทาน รักษาศีลจนคุ้น คน ที่คุ้นกับบุญมากๆ นี่บางทีแม้ได้ยิน ผิด ๆ ก็ยังคิดเป็นถูก มาไม่ทันเห็นใจ หลวงพ่อคะ ดิฉันมาไม่ ทันเห็นใจคุณพ่อ ท่าน สิ้นลมไปเสียก่อนไม่กี่นาที ดิฉันเสียใจมาก ได้เขียน บันทึกไว้ในหนังสืออนุสรณ์งานฌา - กรณีคนไข้หนักขั้นโคม่า ใส่หูคนไข้เป็นการเผื่อเหนียวนั้น ควร การไปให้สติเตือนให้นึกถึงบุญกุศล ปรึกษาแพทย์ ปรึกษาพยาบาลก่อน ปนกิจศพคุณพ่อว่าขอเกิดเป็นลูกท่าน จริงๆ แล้วโอกาสไม่ได้ผลมีถึง ๙๙% ล่วงหน้า เพราะเขาต้องรับผิดชอบ ทุกชาติ แต่พอมาพบหลวงพ่อมา เพราะคนไข้มักหมดสติไปก่อนสิ้นลม ชีวิตคนไข้ที่เขารับเข้ารักษา ยิ่งเป็น ฟังเทศน์บ่อยเข้าได้ขึ้นปฏิบัติธรรม แต่วินาทีสุดท้ายของชีวิตนี่อะไรที่ ห้อง ไอ ซี ยู ยิ่งลำบาก พอจะช่วยได้ก็ช่วยเถิด ถ้าคนไข้ ด้วยดิฉันกลับอธิษฐานขอไปนิพพาน แต่ถึงแม้เราจะทำอะไร ๆ คือขอไม่เกิดอีก อย่างนี้จะเป็นการ ไม่รู้สึกตัวจริงๆก็ถือว่าทำเผื่อเหนียว ให้กับคนไข้ได้ ก็ใช่ว่าจะได้ผลอย่าง ผิดคำสาบานที่ให้ไว้กับคุณพ่อไหมคะ ก็แล้วกัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังมี ที่เราคิด เพราะมันขึ้นอยู่กับตัวคน ประโยชน์ เพราะถึงคนไข้จะหมด ไข้เองด้วย ธรรมเนียมที่ลูกๆ จะต้อง สติไม่รับรู้ อย่างน้อยตัวคนให้สติก็ หลวงพ่อเคยพบในกรณีของ ยังไม่แหน่งใจตนเอง เพราะได้ช่วย โยมคนหนึ่งซึ่งมีบ้านอยู่ข้างวัด ความ รีบมาให้ทันเห็นใจคุณพ่อคุณแม่ก่อน ที่ท่านจะสิ้นลมตายจากไปนั้น จุด กัลยาณมิตร ๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘