พระรัตนตรัยในธรรมรัตนะ : หน้า 86/156

การดำเนินจิตเข้าสู่ศูนย์กลางกาย กายอันเที่ยงแท้ของพระพุทธองค์ ที่ซ้อนอยู่ในส่วนของธรรมรัตนะ กาย กายอันเที่ยงแท้ของพระพุทธองค์ บาปและภัยของธรรมกายเจดีย์ จึงมี กับพระธรรม คือความหยุดนิ่งแล้วของ ใจ ที่จุดศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด แต่หัวเรื่องได้เขียนไว้ว่า “พระ รัตนตรัย ในธรรมรัตนะ” แสดงว่า ต้องมีส่วนที่สาม คือส่วนของพระสงฆ์ ซ่อนอยู่ด้วย ซ่อนอย่างไร? ซ่อนตรงความจริงที่ว่าผู้คนทั้ง หลาย ผู้ใดจะทำใจให้หยุดนิ่ง เข้า ถึงธรรมได้นั้น ต้องได้รับการสั่งสอน จากพระสงฆ์ผู้ประเสริฐ ประการหนึ่ง ประการที่สอง เพราะพระธรรมคำสั่ง สอนนี้ได้รับช่วง และสั่งสอนถ่ายทอด ต่อมาโดยพระสงฆ์ และประการที่สาม ซึ่งสำคัญมากสำหรับวิชชาธรรมกาย ความเป็น พระรัตนตรัยซ้อนอยู่ภายใน ดังชื่อหัวเรื่องของฉบับนี้ ธรรมกายเจดีย์ จึงแม้จะยาก ต่อการทำความเข้าใจ แต่ก็ยากเพราะ นำติดตัวไปได้ สิ่งเดียวเท่านั้น ที่จะติดตัวไป และเป็นที่พึ่งในวาระนั้นได้ เหมือน ขณะกำลังทำอยู่ก่อนจะผล็อยหลับไป ก็คือพระธรรม และความสว่างไสว ของตัวเอง ทำให้เกิดพิจารณาขึ้นได้ ว่าที่แท้พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ว่าความเข้าใจเกิดขึ้นได้แน่นอน ด้วย นั้นไม่สามารถจะแยกจากกันได้เลย เป็นสิ่งประเสริฐอันยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว สำหรับมนุษยชาติ และขอให้เชื่อเถิด ว่าความเข้าใจเกิดขึ้นได้แน่นอน ด้วย การประพฤติปฏิบัติธรรม ซึ่งความรู้ทั้งหลายที่เกิดขึ้น หรับฉบับนี้ เกิดขึ้นที่บริเวณลานธรรม ณ จุดที่จะเป็นที่ตั้งของธรรมกายเจดีย์ ทั้งนี้เพราะการได้อยู่อย่างอิสระ โดย เฉพาะอย่างยิ่ง “ใจ” ทำให้มองเห็นคุณ ค่าแห่งพระรัตนตรัยได้แจ่มชัด เพราะ ขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใด "ธรรมอันแท้จริงย่อม เกิดขึ้นไม่ได้แน่นอน” สมดังคำที่ว่า พระรัตนตรัยคือสรณะอันเป็นที่สุดของ มนุษย์ และเมื่อย้อนระลึกถึงธรรมกาย เจดีย์ ยิ่งทำให้เห็นชัดกว่าเดิม เข้าใจ มากขึ้นกว่าเดิมว่า ทำไมจึงต้องสร้าง นั่นคือ การค้นคว้าความจริงอันยิ่งใหญ่ เมื่อเอนกายลงนอนบนความสมถะเรียบ ให้พุทธรัตนะธรรมรัตนะและสังฆรัตนะ นี้ให้กลับคืนมาสู่มนุษย์ โดยการทุ่มเท ชีวิตลงไปเป็นเดิมพัน ของพระเดช พระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ (สด มีแก้วน้อย) ผู้เป็นสมมุติสงฆ์ผู้ เลิศอย่างยิ่ง ง่ายท่ามกลางธรรมชาติ คือฟ้ากับดิน แล้ว “มรณานุสสติ” การนึกถึงความ ผนึกแน่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน นั่นเพราะทั้งพระพุทธ พระธรรม ตายได้วิ่งเข้ามาในจิตสำนึกว่า ที่แท้ และพระสงฆ์ ต่างเอื้อประโยชน์ซึ่งกัน มนุษย์เมื่อนอนลงเพื่อพร้อมจะตายนั้น และกัน ต่อเนื่องเกี่ยวเนื่องต่อกันอย่าง มีมีสิ่งใดติดตัวไปได้เลยแม้สักนิด แม้ แน่นแฟ้น เป็นเนื้อเดียวกันยิ่งกว่าสิ่ง ดังนั้น ในส่วนของธรรมรัตนะ กระทั่งสิ่งซึ่งกำลังใช้อยู่ด้วยความสมถะ ใดๆ นั่นเอง พระธรรมที่นำมนุษย์ให้หลุดพ้นจาก ที่สุดแล้วขณะนี้ก็ตาม ก็ยังไม่สามารถ กัลยาณมิตร ab กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘