มาฆบูชาและพระจันทร์ : หน้า 63/156

ระจันทร์เดือนธันวา ใคร ๆ ก็พากันว่า สวยนักสวยหนากว่าพระจันทร์ฤดู ไหนๆ แต่ใครจะรู้ได้ดีไปกว่า พระภิกษุผู้บรรลุธรรมอันเกริกไกร ผู้ ตระหนักดีว่าเวลาใด....พระจันทร์ดวงเดียวกันนี้จะงาม....อย่างเป็นที่สุด คืนนั้น พระจันทร์เสวยมาฆฤกษ์ ดั้นดวงเดิมขึ้นสู่กลางฟ้า ขณะเอหิภิกขุ ผู้มีธรรมอันกล้าทั้งหลาย ต่างกำลังมุ่งหน้ามาสู่กัน ณ วิหารที่มีฟ้าเป็นเพดาน มี พระจันทร์เป็นดวงโคม คืนนั้น พระจันทร์สาดแสงละมุนปูลาดเส้นทาง และโอบห่อสรีระร่างแห่ง พระภิกษุทั้งปวง กระทั่งเมื่อมองรวมๆ ประดุจดังดวงสีทองเปล่งปลั่ง สะพรั่ง แสงสะท้อนรังสีเงินยวงสว่างไปทั่วทั้งปริมณฑล คืนนั้น พระพุทธองค์ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ประทับ ณ กึ่งกลางแห่งพระ ภิกษุของพระองค์ ทรงผ้ากาสาวพัสตร์งามประภัสยิ่งกว่าแสงนวลจ้าของศศิเบื้อง บน งามดั่งเดือนซ้อนเดือน เสมือนหนึ่งจักรพรรดิแห่งห้วงมหาจักรวาล สะท้าน ธรรมรังสีปกคลี่ไปยังหมื่นแสนโกฏิดวงชีวีที่สถิตอยู่ในทุกๆ อณูแห่งบรรยากาศ คืนนั้น พระองค์ผู้เป็นสัพพัญญู ผู้ตรัสนิราศพ้นทุกข์กรรมใดๆ ได้ทรง - กาศธรรมเป็นโอวาทอันประเสริฐแก่เอหิภิกขุผู้มาใกล้ชิด มาสถิตอยู่ ณ วิหาร บุญเอย...โอบฟ้า มาฆบูชาจันทร์เพ็ญ ศศิจามฟ้าครามเด่น ปฐเป็นเช่นแดนสรวง พโยมเอย...กระจ่างจ้า อร่ามตาเพราะเพ็ญดวง หลากชีวีสิพลอยช่วง เป็นเพชรพวงอันอะคร้าว เปรียบเดือนคือดวงธรรม ชุ่มป่าฉ่างามวับวาว เอิบแสงอันพร่างพราว ชุบชาวโลกพ้นโศกตรม กัลยาณมิตร ๓๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘