การไล่ตามเหยี่ยว : หน้า 141/156

ยับยั้งฟังดู อย่าเพิ่งจู่จู่ ข้าแต่พระบาท รับมาทำไม พระโพธิสัตว์เจ้า อยู่วันหนึ่งเล่า ครั้นเช้าออกมา นักปราชญ์เมื่อไร กับด้วยบริวาร คอยฟังดูไป อย่าได้รับมา เล่นในศาลา เมื่อนั้นจอมไตร โปรดปรานปรีดา พร้อมหน้าทุกคน มีเหยี่ยวตัวหนึ่ง วิเทห์ท้าวไท ได้ฟังวาจา บินมาพอถึง บนเวหาหน สั่งให้กลับไป ยังบ้านคามา เฉียวก้อนเนื้อมา ปีกราบินบน คอยดูปัญญา มโหสถจอมธรรม หน่อพระทศพล ไล่ตามเหยียบเงา เร่งไปโดยหมาย ทารกทั้งหลาย ฟังดูแยบคาย ให้รู้สำคัญ ไล่ตามมากมาย จะใคร่ชิงเอา คอยดูท่วงที บัดนี้จงพลัน วิ่งตามติดไป มิได้ดูเงา พระองค์ทรงธรรม์ ให้กลับออกไป ล้มลุกคุกเข่า เลือดย้อยหลามไหล เสนีกราบลา บังคมผ่านฟ้า ลีลาคลาไคล วิ่งไล่ตามติด ออกไปคามา ทิศศาทันใด แล้วเปล่งสีหนาท คอยอยู่ดูไป พักใกล้ศาลา เหยี่ยวนั้นตกใจ กัลยาณมิตร ๑๑๑ ........... ส่วนเจ้าบัณฑิต เหยียบเงาเหยี่ยวไป ตวาดทันใด ทิ้งเหยื่อด้วยดี อ่านต่อฉบับหน้า กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘