ตามลักขณ์เที่ยว : หน้า 109/156

ตามลักขณ์เที่ยว เมืองเหนือ โดย : ลักขณา ศกุนะสิงห์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๔ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ (ต่อจากฉบับที่แล้ว) ใครอยากถามอะไรอีกหรือเปล่าคะ” น้า น้อยจบประโยคด้วยคำถาม ในรถเงียบ ไปอึดใจ แล้วก็มีเสียงแทรกขึ้นมาว่า “ไม่สงสัยแล้วฮ่า แต่อาจารย์ช้า อยาก ทราบความเชื่อถือผีเกี่ยวกับการเกิดมีมั้ยฮา” เพราะม้งถือว่า เด็กผู้ชายอีกหน่อยจะต้องเป็น หัวหน้าครอบครัว ฉะนั้นควรจะรู้เรื่องผีและ เคารพผีตั้งแต่ยังเป็นทารก” “ถ้าลูกผู้หญิงล่ะคะ” พี่นิภาถาม “อ๋อ....ก็ฝังรกไว้ใต้แคร่นอนของแม่ซิคะ” “แหม...อาจารย์ช้า ถ้ามีลูกหลายคนก็ น้าน้อยยิ้มขณะส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อได้ แย่เลย ฮ่า” ยินเสียง...ฮ่า...ฮา ของนายโยธินหรือนางสาว โยธินีของเพื่อนนักศึกษา แต่แล้วน้าน้อยก็ผงก ศีรษะรับคำขอร้องนั้น โดยอธิบายว่า “แย่ยังไงคะ” น้าน้อยถาม “รกคงเต็มเสา เต็มพื้นที่ใต้แคร่ช้า เสาไม้จะฝังได้กี่คนกัน แคร่ก็เล็ก ๆ นิดเดียว” โยธินทำเสียงและท่าทางสะบัดสะบิ้งตอบ จน ฉันนึกหมั่นไส้ ถ้าเบญจ์มาเห็นก็คงรู้สึกเหมือน ฉันเช่นกัน ไม่ใช่หูตาฉันหาเรื่องหรอกนะ แต่พี่นิภากลับขาท่าทางของเขา “ความเชื่อถือของพวกม้งเกี่ยวกับการเกิด ของทารก ก็มีเรื่องผีมาเกี่ยวข้องเหมือนกันนะ คะ คือพวกมึงเชื่อว่า การตั้งครรภ์เกิดจากผีพ่อ แม่ ผีพ่อแม่ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพ่อแม่เด็กตาย ไปนะคะ แต่เป็นผีอีกภพหนึ่งค่ะ จะส่งให้เด็ก มาเกิดในครรภ์มารดา ถ้าคลอดลูกออกมาเป็น ขุดดินฝัง กินที่นิดเดียวเท่านั้นแหละ สักฝ่า ชาย เขาจะนำรกไปฝังไว้ที่เสากลางบ้าน ซึ่ง มือเองค่ะ การฝังที่เสาก็มิได้หมายความว่าฝัง เป็นเสาสำคัญที่ผีเรือนผู้เป็นใหญ่สิงสถิตอยู่ ทั้งนี้ ติดเสา เขาก็ฝังบริเวณรอบๆ ส่วนแคร่นอน กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘ ๗๙ กัลยาณมิตร “แหม.... เธอก็...... รกไม่ได้ใหญ่โตอะไร