ผีปั้นรูป : หน้า 111/156

ทนทุกข์เวทนาสากรรจ์ ครั้นสิ้นกรรมท่านั้นก็พ้นทุกข์ จุติจากเพศเปรตอสูรกาย วุ่นวายวิ่งมาหาความสุข จะไปสวรรค์มิทันจะพ้นทุกข์ ผีปั้นนั้นมันจึงซุกเข้าในครรภ์ เบญจ์จ๊ะ พี่นิภาขับเสภาเลยเชียวนะ เสียงหวานจับใจ เหมือนกินน้ำหวานใส่น้ำแข็ง เชียวละ ขณะที่พี่นิภาขับเสภา ในรถเงียบกริบ (ยกเว้นเสียงรถแล่น) ฉันเหลือบตาดูในกระจก หน้าคนขับนะ..... เห็นนักศึกษานั่งนิ่งตั้งใจฟัง ไม่มีใครหลับเลย ไม่มีใครพูด ไม่มีใครยุกยิก คงเป็นเพราะอยากรู้เนื้อความ ประกอบกับ เสียงใสๆ หวานๆ น่าประทับใจของพี่นิภาที่ ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ราวกับมนต์ขลังที่ สะกดให้ทุกคนเงียบสงบ ก็ตามธรรมดาน่ะพี่ นิภาเป็นคนชอบพูดเล่นเจรจากับใคร ๆ อยู่แล้ว อีกทั้งชอบต่อรองกับน้าน้อย ชอบตอแยกุ้งฝอย เป็นที่สุด ใครจะไปนึกว่า คุณเธอจะมีความ สามารถพิเศษ ขับเสภาได้ไพเราะเพราะพริ้ง สะกดให้ทุกคนนะกะจังงังได้เช่นนั้น แม้ฉันเอง ก็ยังงงอยู่จนเดี๋ยวนี้เลยนะเบญจ์ พอเสียงพี่ นิภาจบลง เสียงปรบมือดังกราวใหญ่เขียวละ พร้อมกับเสียงตะโกนเป็นจังหวะ “เอาอีก เอาอีก ” พี่นิภายกมือปางห้าม ญาติ แล้วโค้งกายรับเสียงปรบมือ น้าแหม่ม ยิ้มแถมชมว่า “แหม เก่งจริงนิภา น้าไม่รู้เลยนะว่า เสียงจะหวานใสถึงเพียงนี้ เคยได้ยินเสียงแต่ เวลาแซวคนอื่น” พี่นิภายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ น้า น้อยเอื้อมมือมาตบบ่าพี่นิภาแทนคำชม คุณ เธอก็เหลียวขวับหันมาจูบมือน้าน้อยฟอดใหญ่ ด้วยความว่องไวตามนิสัยชอบยั่วแหย่เช่นเคย ไงล่ะ กุ้งฝอยกระตือรือร้นถาม เริ่มแหย่ “น้าขา ผีปั้นรูป หน้าตาเป็นยังไงคะ” “ก็เหมือนกุ้งฝอยเวลาขี้แยแหละ” พี่นิภา กุ้งฝอยทำหน้าไม่ค่อยเสบย ฉันเลยช่วย แก้ไขสถานการณ์ “ถ้างั้นก็น่ารักซิคะจริงมั้ยคะน้า” น้าน้อย ยิ้มขอบใจฉัน แล้วพูดว่า “เอ หน้าตาเป็นยังไงไม่ทราบ น้าก็ไม่ เคยเห็นจ้ะ อ้อ นักศึกษาคะ เรื่องผีปั้นรูป ไม่ เคยปรากฏหนังสือเล่มใดกล่าวบรรยายไว้ นอก จากเรื่องขุนช้างขุนแผนแล้ว เท่าที่อ่านก็พอ บอกให้เรารู้ว่านกผีปั้นรูป ชอบปั้นรูปเด็กที่จะ เกิดให้มีรูปร่างหน้าตาต่างกัน ปั้นแล้วก็ซุกเข้า ครรภ์หญิงที่ตั้งท้องใหม่ อ้อ...ครูเคยได้ยินผู้ ใหญ่พูดถึงเด็กที่พิการและหน้าตาน่าเกลียดว่าโถ กัลยาณมิตร ๘๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๘