ปรัชญาเกี่ยวกับเวลาและโชคชะตา : หน้า 15/326

“ภิฆทัณฑ์หลาย บูรพีพิ้งโยนแอกที่มีร่องเดียวลงในมหาสมุทร ลมทางตะวันออกพัดแอกนั้นไปทางทิศตะวันตก ลมทางทิศตะวันตกพัดแอกนั้นไปทางทิศตะวันออก ลมทางทิศเหนือพัดแอกนั้นไปทางทิศใต้ ลมทางทิศใต้พัดแอกนั้นไปทางทิศเหนือ ในมหาสมุทรนั้นมีเต่าตาบอดอยูตัวหนึ่ง ผ่านไป 100 ปีมันจะโผล่ขึ้นมาครั้งหนึ่ง เต่าตาบอดนั้นไม่ชดคอเข้าไปในแอกที่มีร่องเดียวโหนได้บ้างไหม แต่ถ้าเวลาล่วงเลยไปนาน ๆ มันก็จะโผล่เข้าไปในแอกนั้นได้บ้าง” “ภิฆทัณฑ์หลาย เต่าตาบอดนั้น พิงสอดคอเข้าไปในแอกที่มีร่องเดียวโหนยังเร็วกว่าการที่คนพา ผู้ไปสู่มรณตราชเดี๋ยวจะพังได้เป็นมนุษย์อีกกว่านั้น”