การควบคุมจิตใจและความสุขจากธรรม : หน้า 90/326

กายถูกลาวาพ 6 เมียนนคลงตลอดชีวิต กายจึงสื่อ แก่ เจ็บ ตาย ส่วนจิตใจมีเกล็ด 3 ทำอันตรายให้เศร้าหมอง ขุ่นมัว เห็นอะไรผิดจากความจริง ทำให้คิดผิด พูดผิด ทำผิด ชีวิตจึงเป็นทุกข์จากกรรมที่ตนกระทำผิดไว้ กิเลสแม่มีสูญ ทำลายความผิดผ่องของจิตใจ แต่ก็สละหมดฤทธิ์ทำเมื่อจิตมิสติคุ้มครองรักษา ไม่ให้หนีออกนอกกาย จิตใจจงคงความใส สว่าง ผ่องผ่องไว้ได้ และเห็นทุกสิ่งถูกต้อง ตามความจริง จึงคิดถูก พูดถูก ทำถูก มีผลให้ชีวิตเป็นสุข กายมนุษย์ทุกคนมีธรรมชาตที่สะอาด สงบ สว่าง ประณีต อยู่ ณ ศูนย์กลางกายของ ผู้นั้น เรียกว่า “ธรรม” ซึ่งมำนาจำกัดเลยได้ เมื่อใจจดร่วมยก “ธรรม” ใจจึง สว่างขื้น ความสว่างนั้นย่อมขจัดความมืดมิดของกิเลสออกไปจากจิตใจได้ สติของผูใดเป็นธรรมเบื้องต้น ทำหน้าที่ดีจงใจของผู้นั้นกลับมาอยู่กลางกาย ให้ใจจดกับ “ธรรม” ณ ศูนย์กลางกาย ขณะใจจดรกับ “ธรรม” ก็เหลือหมดฤทธิ์ ทำอันตรายจิตใจไม่ได้ แต่จิตใจคุ้นกับกิเลสมือนปลาคืน น้ำ ควาใดที่ตกระทบรูป ทุกระทบเสียง มูลทุกระทบกลิ่น ลิ่มกระทบรส กายระทบสิ่งที่สังสา ย ใจระทบ ธรรมารมณ์ ถ้าเราผลอสติ ใกล้เล่นเดลิตอดนอกกายไปตามอำนาจกิเลสไป