ความสำรวมในธรรมะ : หน้า 163/326

ความสำรวม คือ ความไม่เพลิดเพลิน ไม่เชยชม ไม่ยึดติด รูปที่พึงรู้แจ้งทางตา... เสียงที่พึงรู้แจ้งทางหู... กลิ่นที่พึงรู้แจ้งทางจมูก... รสที่พึงรู้แจ้งทางลิ้น... โผฏฐัพพะที่พึงรู้แจ้งทางกาย... ธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งทางใจที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร พาใจให้กำหนัด ถ้าภิกษุไม่เพลิดเพลิน ไม่เชยชม ไม่ยึดติดรูปนั้นอยู่ เสียงนั้นอยู่ กลิ่นนั้นอยู่ รสเท่านั้นอยู่ โผฏฐัพพะนั้นอยู่ ธรรมารมณ์นั้นอยู่อย่างนี้ ก็ขัดกิริยาพึงทราบว่า เราไม่เสื่อมจากกุศลธรรมทั้งหลาย ผู้มีความสำรวม จิงเป็นผู้มีสติ สามารถเก็บใจไว้ในกายเป็นนิจ www.dattajeewo.com