พระธรรมและศาสนธรรมในพระพุทธศาสนา ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒   หน้า 15
หน้าที่ 15 / 152

สรุปเนื้อหา

ในการศึกษาพระธรรมและศาสนธรรมในพระพุทธศาสนา พบว่ามีการพูดถึงพระธรรมวินัยที่รวมถึงพระไตรปิฎก ซึ่งประกอบด้วยพระวินัยปิฎก พระสูตรปิฎก และพระอภิธรรมปิฎก โดยคำว่า 'ธรรม' มีความหมายที่หลากหลาย แต่มี 2 นัยหลักที่สำคัญ คือ โลกุตตรธรรม และศาสนธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่ชาวพุทธควรเคารพและรักษา นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงจุดประสงค์ในการสั่งสอนของพระพุทธองค์ที่ไม่ใช่เพื่อการสู้รบ แต่เพื่อการตรัสรู้และบรรลุธรรม โดยใช้ความเหมือนกับ 'ไผ่ไม่นีกำมือ' เพื่อสื่อถึงความสามารถในการปล่อยวาง

หัวข้อประเด็น

-พระธรรมและพระไตรปิฎก
-โลกุตตรธรรม
-ศาสนธรรม
-การสั่งสอนของพระพุทธเจ้า
-ความหมายของธรรมในพระพุทธศาสนา

ข้อความต้นฉบับในหน้า

แต่เป็นวันที่นำไปสู่ธรรมของพระองค์ จึงเรียกรวมว่า พระธรรมวินัย และวิถีมนการมาเป็น พระไตรปิฎก อันประกอบด้วย พระวินัยปิฎก พระสูตรปิฎก และพระอภิธรรมปิฎก ดังนั้น ธรรมในนิยที่สุดี้ 2 นี้ จึงหมายเอา ศาสนธรรม อันพระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสเทศนาไว้ดีแล้ว หรือ สมมติว่าจะ เพราะเหตุที่ทรงอาศัยบริบทต่าง ๆ ในสังคมในการเทวสนสอน สรุปความว่า แม้คำว่า ธรรม จะมีการใช้ในความหมายที่หลากหลาย แต่ในพระพุทธศาสนาท่านหมายเอา 2 นัย ได้แก่ นัยที่ 1 โลกุตตรธรรม หรือ ปรมุตตรธรรม และนัยที่ 2 ศาสนธรรม หรือ สมมติ สัจจะ ซึ่งทั้ง 2 ล้านเป็นสิ่งที่ชาวพุทธควรลิกนิกถึงเป็นสถะและ ดำรงคงไว้ด้วยความเคารพ ธรรมะ ที่พระพุทธองค์ตรัสรู้ มีนาคม แต่ได้บ่งบอก כיไม่เตียนไปเพื่อ “การสู้รบ” เปรียบดัง “ไผ่นั้นนักป้อง” ศาสนธรรม ศาสนธรรม หรือ เทศธรรม คือ คำสั่งสอนที่เป็นเบื้องต้นของพระมหากษัตริย์ และเพื่อการตรัสรู้ เปรียบดัง “ไผ่ไม่นีกำมือ”
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More