ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 123/152

เมื่อถึงกายพระอธิษฐานแล้ว หยุดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายพระอธิษฐานนั่น กลางของกลาง ๆ ๆ ๆ ๆ ไม่มีไปไหนละ เข้าถึงกายธรรมของพระอธิษฐานละเอียด ก็กลางของกลางนั้นแหละ กลางของกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นพระอธิษฐานละเอียดนั้นแหละ กลางของกลาง ๆ ๆ ๆ ตั้งแต่เป็นพระพุทธเจ้าแล้วไม่ได้ออกจากการหยุดเลย กลางของกลางอย่างนี้รึไป ท่านจึงถึงซึ่งความเป็นใหญ๋ เราต้องให้บูชาท่านขนาดนี้ เราก็ต้องเดินแบบนี้ซิ เป็นภิญญาสามเนตร อุปาสกอริศิกา ในพุทธศาสนาเดินแบบนี้ไม่ได้ ก็ไม่ได้ ไม่ถูก ไม่ถูกเป้าหมายใจดำ ไม่คคราพระพุทธเจ้า ไม่บูชาพระพุทธเจ้า ท่านถึงได้กล่าวเป็นนทะว่าว่า คำที่เรียกว่า ธรรม คือ ทำดี ไม่ใช่ทำชั่ว ท่านยกเป็นตำรับตำราไว้ว่า น นิ ธมโม อธมโม จ อุโ ค สมวีปกโน อธมโม นิย นิที ธมโม ปาเฏ ศุภติ อุโ ค สภวา สภาพังสอง ธมโม จือธรรมวด้ อธมโม จือไม่ใช่ธรรมด้วย มีผลไม่เสมอกัน หามีผลเสมอกันไม่ อธมโม นิริยะ เนติ ธรรมที่ไม่ใช่ธรรม ย่อมนำสัตว์ไปสู่นรก ธมโม ปาเฏ สุคติ สิ่งที่เป็นธรรม สภาพที่เป็นธรรม ยังสตฺติให้ถึงซึ่งสุขดี ไม่เหมือนกันอย่างนี้ เมื่อรู้จักสภาพที่ไม่เป็นธรรม ถ้าว่าเราอยู่เสียกับธรรมเช่นนี้ แล้ว สภาพที่ไม่เป็นธรรมก็ไม่เข้าไปเจือปนได้ ไม่สามารถทำอะไรกับเราได้ เราอยู่เสียกับธรรมเรื่อยไป ไม่ออกจากธรรม ไม่ออกจากธรรมที่เดียว สภาพที่ไม่ใช่ธรรมก็มาทำอะไรไม่ได้ สิ่งที่เป็นบาปอกุศลที่เป็นชั่วร้ายทำอะไรไม่ได้ เราอยู่กับธรรมเรื่อยไป อยู่กับฝ่ายดีฝ่ายเดียว เมื่ออยู่ฝ่ายดีฝ่ายเดียว แตกกายทำลายขันธ์ ก็ไม่มีเสีย วางก็ไม่มี