ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 136/152

4. เมื่อเลิกจากนั่งสมาธิแล้ว ให้ตั้งใจไว้ที่ศูนย์กลางกายที่เดิมไม่ว่าจะอยู่ในอริยาบทใดก็ตาม เช่น ยืนดีดี เดินดีดี นอนดีดี หรือยืนก็คืออย่าย้ายฐานที่ตั้งจิตไปที่อื่นเป็นอันขาด ให้ตั้งใจบริกรรมภาวนา พร้อมกับนิ่งถึงบริกรรมมิตเป็นดวงแก้วใสควบคู่กันตลอดไป 5. นิยมตต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จะต้องน้อมไปตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกายทั้งหมด ถ้านิมิตดีเกิดขึ้นแล้วหยิบไปก็ไม่ต้องตามหา ให้รวบรวมประคองใจต่อไปตามปกติ ในที่สุดเมื่อจิตสงบ นิมิตย่อมปรากฏขึ้นใหม่อีก การฝึกสมาธิเบื้องต้นเท่าที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ ย่อมเป็นปัจจัยให้เกิดความสุขได้พอสมควร เมื่อซักซ้อมปฏิบัติต่อเนื่องม อไม่ทอดทิ้ง จนได้ดวงปฐมรรณแล้ว ก็ให้หมันประคองดวงปฐมรรณนั้นไว้ว่อนไลถลอดชีวิต ดำรงตนอยู่ในสิ่งธรรมอันดี ย่อมเป็นหลักประกันได้ว่า ได้ที่พึ่งของชีวิตที่ถูกต้องดีงาม ที่จะส่งผลให้เป็นผู้มีความสุขความเจริญทั้งในภพชาตินี้และภพชาติหน้า หากสามารถแนะนำต่อ ๆ กันไป ขยายไปยังเหล่ามนุษย์ชาติอย่างไม่จำกัดเชื่อชาติ ศาสนา และเผ่าพันธุ์ สันติสุขอันใบูญที่ทุกคนใฝ่ฝันก็ย่อมบังเกิดขึ้นอย่างแน่นอน 124 ที่สุดแห่งธรรม ถึงได้ด้วยความเคารพ www.dattajeewo.com