ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 92/152

สาเหตุที่พระราชทานอุทิศตาหารแก่พรหมณูโรห์ก็เพราะว่า พรหมณูโรห์เป็นอาจารย์ เป็นผู้คอยตักเตือนในเรื่องต่าง ๆ อยู่เสมอ พระราชาจึงได้พระราชทานอาหารนั้นแก่พรหมณูโรห์ ต่อจากนั้นกฎพะก็เข้าไปถามพรหมณูโรห์ว่า ตนเองยังเป็นผู้ครองเรือน ยังสวยกามอันเป็นของมนุษย์อยู่ จึงเห็นควรถวายภัตตาหารนั้นแก่ดาบส ผู้อยู่ป่า ผู้เรื่องด้วยตะ เป็นวุฒิบุคคลผู้อบรมตนแล้ว ครั้งแล้วกฎพะก็เข้าไปถามท่านดาบสผู้ผสม สะพรั่งไปด้วยเสน่ห์ ซึ่งอยู่ป่าเดียว เหตุใดจึงเห็นพระภิษูดีกว่าท่าน ท่านดาบสจึงตอบว่า ท่านเองยังกังวลและถือมั่นอยู่กับการขุดเผือกขุดมัน และหุงต้มอยู่ จึงควรถวายโลนะแก่ผู้ไม่มีความวัวไล่ ผู้ไม่มีความถือตัว คือ พระภิษู ต่อจากนั้นกฎพะก็เข้าไปถามพระภิษูผู้นั่ง มีวัตรอันดีว่าเมื่อรัขต์ตาหารจากดาบสนั่งนั่งนิ่ง ฉันอยู่แต่เพียงเดียว โดยไม่เชิญใคร ๆ นี้เป็นธรรมอะไรของพระคุณท่าน พระปัจเจกพระตอบว่า อาตมาไม่ได้หยุดตัวเอง ไม่ได้ให้ใครหยุดมั่งดาบสู้ว่า อาตมาไม่มีความกังวล เป็นผู้ห่างไกลจากบาป ทั้งปวง จึงถวายภัตตาหารนั้นแก่อตมมา บุคคลเหล่านี้ยังมีความหวังใย ยังมีความยึดถือ จึงสมควรจะให้ท่าน อาตมาเข้าใจเอาว่า การที่บุคคลเชิญชวนผู้นั้นเป็นการผิด