การทำหน้าที่กัลยาณมิิตรในพระธรรม : หน้า 86/152

๔. ทำหน้าที่กัลยาณมิิตร บุคคลที่ได้รับศีลาปฏิสังขรณ์ จะมากน้อยเพียงใดก็มา ครังได้ลงมือปฏิบัติศีลธรรมเป็นกิจวัตร ประจำวัน แม้ยังไม่สามารถบรรลุภูมิธรรมหรือลุถึงขั้นมรรค ผล และ นิพพานก็ตาม แต่ก็จะมีความรู้ความเข้าใจซึ่งในคุณของพระธรรม ถึงขั้นสามารถนำถ่ายทอดให้บุคคลใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บุตร ธรรยา หรือสามี และผู้ใต้บังคับบัญชาให้เกิดความรู้ความเข้าใจ พระธรรม เกิดศรัทธาที่จะปฏิบัติตามธรรมได้ไม่ยากนัก แต่ถ้าคิดว่า ตนเองยังไม่สามารถถ่ายทอดความรู้ทางธรรมได้ ก็อาจจะชักชวนบุคคล ใกล้ชิดดังกล่าวไปรฟบรรพธรรมที่วัดหรือจากสื่อต่าง ๆ ซึ่งแสดงโดย พระภิฏฐุพุทธอุปัฏฐากธรรม ผู้ประพฤติดีปฏิบัติชอบ เพียงเท่านี้ก็ได้ ชื่อว่า ได้ทำหน้าที่กัลยาณมิิตร แล้ว ขอให้ท่านผู้อ่านได้ระลึกถึงความจริงคู่โลกอย่างหนึ่งว่า คนเราโดยทั่วไปมีสติสัมปชัญญะตามปกตินี้ จะกัดการแวงหา ความรู้เพื่อเพิ่มเติมปัญญาของตน ไม่ให้กลายเป็นคนหลัง แต่ ความรู้ที่พวกเขาต้องการนั้น จำกัดขอบเขตอยู่แค่ความรู้ทางโลก เท่านั้น ทั้งนี้ก็เพื่อประโยชน์ในการทำมาหากิน เพื่อความมั่งคั่ง ร่ำรวย พวกเขาไม่ต้องการความรู้ทางธรรม เนื่องจากอวิชาทำให้ พวกเขาไม่รู้ชีวิตนี้เป็นทุกข์ อวิชาทำให้เขาคิดว่าความสุขใจ ในชีวิตนั้นหาได้จากกามคุณ ๕ คือ รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส อวิชานี้เอง ที่ทำให้พวกเขาทำความชั่วได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจ ตำแหน่ง และความมั่งคั่งร่ำรวย จะได้เป็นทางมาแห่งกามคุณ ๕ สำหรับบำเรอความต้องการของตน จึงเป็นที่มาของลักฐิอัตถุนิยม