ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 124/152

เสียดายใจไม่ก็เสีย เมื่อแตกกายทำลายขันธ์ ก็มีสวรรค์เป็นที่ไปในเบื้องหน้า นฤไม่มีที่เดียว นี่จึงต่ำไม่ไปรทที่เดียว เมื่อรู้จักหลักอันนี้ต้องปฏิบัติให้ถูกส่วน ให้ถูกในธรรม อยู่ถูกในธรรมเสมอ ไป เรื่องนี้พระอมตร์เมื่อมีพระชนม์อยู่ก็สอนอย่างนั้น ถึงแม้จะเสด็จดับขัณฑรินพานไปแล้ว ก็โอกาสของพระองค์ก็ยังทรงปรากฏอยู่ว่า อุกาสโยนภิญญามานุธรรมมปฏิปันโน วิหรติ สามจิภิญญาโน อนุตรมาจร โส ตกฺกดฺ ลกฺกโรติ ครูโทติ มานติ ปูเชติ ปรมาย ปุชาย ปฏิปทิปุชาย ว่า เราขอโอกาส ภิญญูศึกษานในธรรมวิหาย รูปได ธ มานุธรรมมปฏิปันโน ปฏิบัติธรรมตามธรรม ปฏิบัติธรรมตามธรรม นี้ได้แก้ใจหยุดอยู่กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์แล้วก็ให้เข้าถ่องดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ละเอียดยายทิพย์ กายทิพย์ละเอียดยาย รูปพรหม กายรูปพรหมละเอียดยาย ทายธรรม กายธรรม กายธรรมละเอียด โสตา โสตา ละเอียด สกฺกาทกา สกฺกาทกละเอียดยาย อนาคา อนาคละเอียดยาย อรหัต อรหตละเอียดยาย ก็ปฏิบัติตามธรรมอย่างนี้ ธมฺมาณุธรรมปฏิบตตํ ธมฺมาณุธรรมปฏิบตตํ สาธุจิปฏิมโน ปฏิบัติว่อยให้ชอบหนักขึ้นไป ยิ่งหนักขึ้นไปไม่ถอยกลับ เหมือนพระบรมศาสดาดังนั้น ให้เป็นตัวอย่างดังนั้น อนุตรมาจร ประพฤติธรรมไม่ขาดสาย อนุตรมาจร ประพฤติธรรมไม่ให้หลีกเลี่ยง ไม่ให้หลีกเลี่ยงจากธรรมไปได้ ให้ตรงศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายตลอดไป นี้เรียกว่า อนุตรมาจร โส ภิกขุ ผู้ศึกษในธรรมวิหายนี้ สุกโกโร ได้ชื่อว่าศักกากระ ครูโท ได้ชื่อว่า เคราพ มานติ ได้ชื่อว่า ปุเชติ ได้ชื่อว่า