ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 93/152

กฎภูมิใจฟังคำของพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้วมีความรู้สึกดีใจ จึงกล่าวถอดสุดท้าย 2 คาถา “วันนี้พระราชาผู้เสริฐสุดีมาถึง ที่นี่เพื่อประโยชน์แก่เข้าพระพุทธเจ้า ข้าพระพุทธเจ้าเพิ่งทราบชัดวันนี้เองว่า ท่านที่ให้ในผ่านผู้ได้ผลมาก พระราชาทั้งหลายทรงกังวลอยู่ในแนวแคว้น พราหมณ์ทั้งหลายกังวลอยู่ในกิจน้อยกิจใหญ่ คาบสังกะลูบอยู่ในหวั่นและผลไม้ ส่วนพวกภิกษุลวดพันได้แล้ว” พระปัจเจกพุทธเจ้าแสดงธรรมแก่เขาแล้ว กลับไปสู่สถานแห่งตน ดาบสก็เช่นกัน ส่วนพระราชาทรงพักอยู่ในสำนักงานของกฎภูมิสองสามวันแล้วเสด็จกลับกรุงเทพฯ พระพุorthทรงแสดงพระธรรมเทคนันนี้แล้วรัสย่าว่า ดูก่อนภิกษุหลาย มิเช่นแต่ในบทนี้เท่านั้น ที่ิบณฑบาตส่งต่อจนถึงผูที่สมควรได้รับ บาในกลาดก่อน ก็มีเหตุการณ์แบบนี้เช่นกัน แล้วทรงประชุมชาตกว่า กฏภูมิผู้ชาธรรมครั้งนั้น ได้มาเป็นกฏภูมิผู้นำ ลักการธรรม พระราชาได้มาเป็นพระอานนท์ โปรรติได้มาเป็นพระสารีบุตร พระปัจเจกพุทธเจ้าได้ปริญพานแล้ว ส่วนดาบจากหิมพานต์ได้มาเป็นพระตกตะคด