บุญกุศลและการกราบไหว้พระภิษุในชาดก : หน้า 94/152

จากชาดกเรื่องนี้ จะเห็นได้ว่า บุคคลแต่ละท่านที่กล่าวถึงในชาดก ล้วนมีจิตใจสูง มีความเห็นเป็นสมาธิวิสุต โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องบุชาบุคคลที่ครุษา และมีปัญญาสูงพอที่จะวินิจฉัยได้ว่า ผู้ใดมีคุณธรรมสูงกว่าผู้ใด ซึ่งในที่สุดก็เห็นว่า พระภิษุเป็นบุคคลที่ควรบุชาสูงสุด เนื่องจากเป็นผู้สละบ้านเรือน ทรัพย์สินและชีวิต เป็นผู้มุ่งแสวงหาความหลุดพ้นอย่างแท้จริง และกันบันเป็นโชคดีสำหรับท่านที่ได้สร้างบุญกุศลอย่างใหญ่โตโดยการถวายภัตตาหารต่อ ๆ กันไป จนถึงพระภิษุรูปนั้น เพราะท่านเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า ผู้หลุดพันแล้ว ส่วนในพระธรรมเทสนานั้น ย่อมเห็นได้ชัดเจนว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงมีพระหยั่งปีบย์มบริบูรณ์ด้วยอุบากรรณอย่างแท้จริง ทรงหลุดพ้นจากอุปาทานยึดมั่นในพระองค์ เพราะได้รับทรงคำนี้ว่า พระองค์เป็นใหญ่กว่่าใคร ๆ ทั้ง ๆ ที่พระองค์ทรงทรงแล้วว่า ไม่มีผู้ใดดีมีอริศิโล อริญาอริปัญญายิ่งกว่าพระองค์ แต่ได้ทรงยกองค์พระสาวกที่เป็นเสมือนหนึ่งคลังแห่งพระธรรม คือ ท่านพระอานนท์ ขณะเดียวกันท่านพระอานนท์และท่านพระสารีบุตร ต่างก็ทราบดีว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้า คือ ธรรมรัตนะ ที่แท้จริง