ความสุขและการหลุดพ้นในพระพุทธศาสนา ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒   หน้า 30
หน้าที่ 30 / 152

สรุปเนื้อหา

บทความนี้สำรวจทฤษฎีทางพระพุทธศาสนาเกี่ยวกับปัสสัทธิ ความสุขและการหลุดพ้น รวมถึงบทบาทที่สำคัญของสมาธิและวิราคะ โดยพูดถึงพระสูตรตันติปิฎกที่รวมคำสอนต่าง ๆ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อความเข้าใจในชีวิตและการทำความเข้าใจเพื่อหลุดพ้นจากทุกข์ พระสูตรตันติปิฎกมีความสำคัญมากเพราะเป็นการสอนที่เหมาะสมกับบุคคลและเหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต

หัวข้อประเด็น

-ปัสสัทธิ
-ความสุข
-สมาธิ
-พระสูตรตันติปิฎก
-การหลุดพ้น
-วิราคะ
-วิปุตติ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

- ปัสสัทธิ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่ความสุข (ความสบายกายและจิต) - ความสุข ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่มสาธิ (ความตั้งใจมั่น) - สมาธิ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่อากุญสัทสานะ (ความรู้เห็นไปตามความเป็นจริง) - ยกฏุญสัทสานะ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่พีพิกพา (ความเบื่อหน่าย) - นิพพัทธา ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่วิรกฺกะ (ความสำรอกกลส) - วิราคะ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่บรุตติ (ความหลุดพ้น) - วิปุตติ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่วิปุตติญาณสานะ (ญาณรู้เห็นวุ่ดพ้น) - วิมุตติ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่วิปุตติญาณสานะ (ญาณรู้เห็นวุ่ดพ้น) - วิมาณติญาณสานะ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่อนุปปาทาปรินิพพาน (ความดับสนทนาเชื่อมได้) 2. พระสูตรตันติปิฎก เป็นประมวลพุทธวจนที่จารแสดงให้เหมาะสมกับบุคคล เหตุการณ์ โอกาส เรื่องเล่า เรื่องราวทั้งหลายที่เป็นชันเดิมในพระพุทธศาสนาหรือในสมัยที่พระพุทธองค์ทรงมีพระชนชีพอยู่ รวมถึงภัติต ประวัติ ต่าง ๆ ของพระอรหันตสาวกและชาดก มีจำนวน ๒๑,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ พระสูตรตันติปิฎก ท่านเรียกว่า โวหารเทศนา การเทศนาโดยบัญญัติ เพราะเป็นปูฏิที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้ทรงฉลาดในเชิงสอนทรงแสดงแล้วโดยความเป็นเทศนาที่มากไปด้วยคำสอน ไม่ใช่คำสั่ง ๑ องฺค์.ทสนค ๒๕๔/๑/๑-๓ (แปลมจร)
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More