ข้อความต้นฉบับในหน้า
- ปัสสัทธิ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่ความสุข (ความสบายกายและจิต)
- ความสุข ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่มสาธิ (ความตั้งใจมั่น)
- สมาธิ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่อากุญสัทสานะ (ความรู้เห็นไปตามความเป็นจริง)
- ยกฏุญสัทสานะ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่พีพิกพา (ความเบื่อหน่าย)
- นิพพัทธา ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่วิรกฺกะ (ความสำรอกกลส)
- วิราคะ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่บรุตติ (ความหลุดพ้น)
- วิปุตติ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่วิปุตติญาณสานะ (ญาณรู้เห็นวุ่ดพ้น)
- วิมุตติ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่วิปุตติญาณสานะ (ญาณรู้เห็นวุ่ดพ้น)
- วิมาณติญาณสานะ ย่อมมีเพื่อประโยชน์แก่อนุปปาทาปรินิพพาน (ความดับสนทนาเชื่อมได้)
2. พระสูตรตันติปิฎก เป็นประมวลพุทธวจนที่จารแสดงให้เหมาะสมกับบุคคล เหตุการณ์ โอกาส เรื่องเล่า เรื่องราวทั้งหลายที่เป็นชันเดิมในพระพุทธศาสนาหรือในสมัยที่พระพุทธองค์ทรงมีพระชนชีพอยู่ รวมถึงภัติต ประวัติ ต่าง ๆ ของพระอรหันตสาวกและชาดก มีจำนวน ๒๑,๐๐๐ พระธรรมขันธ์
พระสูตรตันติปิฎก ท่านเรียกว่า โวหารเทศนา การเทศนาโดยบัญญัติ เพราะเป็นปูฏิที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้ทรงฉลาดในเชิงสอนทรงแสดงแล้วโดยความเป็นเทศนาที่มากไปด้วยคำสอน ไม่ใช่คำสั่ง
๑ องฺค์.ทสนค ๒๕๔/๑/๑-๓ (แปลมจร)