ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 110/152

คำรู้เจริญวัยวัฒนาขึ้นไป การอยากไดมันก็มากออกไป อาหารเครื่องเลี้ยงท้องอีก อยากไออาหารเครื่องเลี้ยงท้องหิวได้จากพ่อแม่ หิวเวลาที่ก็เคราพพ่อแม่อีก เคราพเพื่อจะกินอาหารเท่านั้น ไม่ได้เคราพเรื่องอื่น แล้วก็ต้องมาเองสิ่งใด เจริญวัยวัฒนาขึ้น ดั่งว่าเด็กหญิงเด็กชายมีสีย่อยอาเล่าเรียนศึกษาก็ต้องอ้อนวอนพ่อแม่ เคราพพ่อแม่อีก เพื่อจะได้ทุนค่าเล่าเรียน ศึกษา เคราพเท่านั้นไม่ได้เคราพเรื่องอื่น คำรินเจริญวัยวัฒนาขึ้นไป เมื่อได้เล่าเรียนศึกษาสำเร็จแล้ว จะครองเรือน จะทำงานสมรส ก็ต้องเคราพพ่อแม่อีก เองเงินทองจากพ่อแม่ เคราพเพื่อจะเอาเงินเอาทองไปแต่งงานเท่านั้น ไม่ได้เคราพเรื่องอื่น เมื่อก็ต้องยื่นผีดก ก็คิดถึงพ่อแม่เพราะจะให้พ่อแม่ช่วยเหลือแก้ไข เคราพพ่อแม่ก็เพื่อจะให้พ่อแม่ช่วยแก้ไข เพื่อให้ตัวเป็นสุข สบายเท่านั้น การเคราพเหล่านี้ พระพุทธเจ้าก็ได้ทำมาแล้วแต่เด็ก ๆ มา เราก็ได้ทำมาแล้วแต่เด็ก ๆ การเคราพเหล่านี้ เคราพอย่างเด็ก ๆ ปราศจากปัญญา เคราพที่มีปัญญากัน พ่อบ้านก็เคราพแม่บ้าน แม้บ้านก็เคราพพ่อบ้าน เพื่ออยากให้ความสุขสันและกัน เคราพต้องการให้ความสุขนั้นเอง ต้องการเอาความสุขนั้นเอง หรือการได้ทุกข์ใด ๆ ไม่มีใครจะช่วยเหลือ พ่อบ้านก็ดักถึงแม่บ้าน แม่บ้านก็ดักถึงพ่อบ้าน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ถ้าช่วยเหลือซึ่งกันและกันไม่ได้ก็ต้องเลิกกัน เลิกเคราพกัน เลิกนั่นคือกัน ต้องแยกจากกัน นี่ความเคราพนี้เป็นอย่างนี้ การเคราพเหล่านี้เป็นการเคราพสามัญทั่วโลกเป็นอยู่เช่นนี้