ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๒ : หน้า 47/152

๒. เพื่อป้องกันตนมิให้กล่าวว่าตุพุทธวจน เพราะการกล่าวว่าตุพุทธวจนนี้มีเขาโยกเข้าถึงขั้นจตุรงค์ในที่เดียว ดังมีเรื่องราวปรากฏอยู่ในมหาสิทธินิสุตตร ที่กล่าวถึง การทีพระสารีบุตรกลับจากบินธบาตภายหลังฉันถาดอาหารเสร็จแล้ว เข้าไปปราบทุพระผู้มีพระภาคว่า โอรสเจ้าจิรินามว่าสุขขันติยะ ลาภขาขาดจากพระธรรมวินัยแล้วไม่นานได้กล่าวในที่ชุมชน ณ กรุงเวสาลีว่า สมณโคดมไม่มีญาณทัสสนะที่จะประเสริฐ อันสามารถกำจัดโลลิสได้ดีอย่างกว่าธรรมของมนุษย์ สมณโคดมแสดงธรรมที่ประมวลมาด้วยความตรี ที่ไตรตรองด้วยการค้นคิด แจ่มแจ้งได้เอง สมณขัตตะมุขจะเคยบวชในพระธรรมวินัยแล้ว แต่ยังไม่มีปัญญาเข้า ถึงธรรมอันเป็นธรรมชาติของตนเอง ยังไม่มีปัญญารู้ธรรมในอดตา จึงคิดเอาเองว่า พระธรรมคำสอนทั้งปวงของพระพุทธองค์เกิดจากการคิดพิจารณาไตรตรองโดยใช้หลักเหตุผลของพระองค์เอง มิได้เกิดจากญาณทัสสนะดังที่ทรงปฏิญญา จึงได้กล่าวเช่นนั้น ซึ่งถือว่า เป็นการกล่าวฎุพระพุทธเจ้า พระผู้พระภาคได้รัสตอบพระสารีบุตรเกี่ยวกับสมณกัตตะ ซึ่งพระองค์ทรงเรียกเขาว่าเป็น โมฆบูรษ ดั่งนี้ "สารีบุตร บุคคลใดสมัวว่ากล่าวว่าเราอยู่เนืองอย่างนี้ ว่า สมณโคดมไม่มีญาณทัสสนะที่ประเสริฐอันสามารถ วิเศษ ยิ่งกว่าธรรมของมนุษย์ สมณโคดมแสดงธรรมที่ประมวลมา ด้วยความตรี ที่ไตรตรองด้วยการค้นคิด แจ่มแจ้งได้เอง บุคคลนั้น www.dattajeevo.com