บทเรียนจากนิทาน : หน้า 25/128

มกราคม ๒๕๑ มาป้อน ให้ความรักความเอาใจใส่ราวกับมันเป็นลูก จนงูนั้นเชื่อง นำมาพันแขน พันคอได้ เพื่อนร่วมสำนัก อาจารย์ต่างเรียกงูพิษนั้นว่า “เวฬุกะ” เพราะว่ามัน อาศัยอยู่ในกระบอกไม้ไผ่ เมื่อฤาษีอาจารย์ทราบว่า ศิษย์ของตนนำงูพิษ มาเลี้ยงไว้ จึงเรียกมาสอบถามแล้วเตือนว่า “ขึ้นชื่อว่างูพิษ ย่อมไว้ใจไม่ได้ มันอาจแว้งกัดเธอ เข้าสักวันหนึ่ง จงปล่อยมันไปเสียเถอะ อย่าเลี้ยงมัน ไว้เลย” แต่ศิษย์นั้นกลับตอบอาจารย์ว่า “กระผมรักเวฬุกะเหมือนลูก มันเชื่องน่ารัก เหลือเกิน กระผมไม่อาจปล่อยมันไปหากินตาม ยถากรรมได้ ขอให้กระผมเลี้ยงไว้เถอะครับ” ไม่ว่าอาจารย์จะพูดอย่างไร ศิษย์นั้นก็โต้แย้ง ยืนยันตามเหตุผลของตัว ฤาษีอาจารย์เห็นว่าลูกศิษย์ ไม่เปลี่ยนใจแน่แล้ว จึงพูดทิ้งท้ายว่า “ถ้าอย่างนั้นขอให้เธอระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน วันหนึ่ง เธออาจต้องตาย เพราะลูกเวฬุกะของเธอ” จากนั้นมาอีกไม่นานฤาษีทั้งหลายพากันไปหา ผลไม้ ซึ่งมีอยู่ดาษดื่นในป่าลึกไกลจากอาศรม แล้วพัก อยู่สองสามวัน เวฬุกะจึงถูกทิ้งไว้ที่อาศรมนั่นเอง เมื่อกลับจากหาผลไม้ ศิษย์ผู้นั้นรีบมาหาเวฬุกะ ทันที “ลูกเอ๊ยหิวมั้ย พ่อเอาของกินมาให้แล้ว” 10064065 พูดพลางก็เอามือสอดเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ หมายจะอุ้มลูกน้อยให้ชื่นใจ ลูกงูพิษกำลังหิว เพราะอดอาหารมาหลายวัน จึงฉกมือนั้นทันที ศิษย์หัวดื้อจึงถึงแก่ความตายในขณะ นนเอง ครั้นฤาษีอาจารย์ทราบเรื่อง จึงให้ลูกศิษย์ช่วย กันทำศพแล้วกล่าวว่า “ผู้ใดบุคคลกล่าวสอนอยู่ ไม่ทำตามคำสอน ของผู้ปรารถนาประโยชน์ ผู้อนุเคราะห์ด้วย ประโยชน์เกื้อกูล ผู้นั้นย่อมถึงความพินาศเหมือน บิดาของเวฬุกะนอนตายอยู่ฉะนั้น” นิทานเรื่องนี้ เป็นอดีตชาติของ พระภิกษุผู้ ดื้อดึงว่ายาก ซึ่งเคยเกิดเป็นฤๅษีหนุ่ม ส่วน ฤๅษี อาจารย์ก็คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นั่นเองค่ะ จุดจบของคนหัวดื้อมักจะเป็นอย่างนี้ หลาน ๆ อย่าเอาตามอย่างนะคะ ใครรู้ตัวว่าตัวเองชอบเถียง พ่อแม่ ชอบเถียงครูบาอาจารย์ ก็จงเลิกเสียเถอะค่ะ ปีใหม่แล้ว กลับตัวเสียใหม่ อย่าปล่อยนิสัยอย่างนี้ ให้มาติดตัวเราเลย มิฉะนั้น ถ้าเราเคยชินกับมัน เมื่อไร มันก็จะติดตัวเราไปทั้งชาติ จนกระทั่ง ข้ามชาติเลยล่ะค่ะ เราจงมาเป็นคนที่น่ารักว่าง่าย สอนง่าย ของคุณพ่อคุณแม่และครูบาอาจารย์ กันดีกว่านะคะ โปร 150 สวัสดีค่ะ Kalyanamitra.org นาอด C ๒๑