การสร้างสรรค์และการยอมรับ วารสารกัลยาณมิตร ปี 2531 ฉบับที่ 1 หน้า 98
หน้าที่ 98 / 128

สรุปเนื้อหา

ยอร์ชก้มลงดูแผ่นกระดาษ ความมีใจจดจ่ออยู่ กับภาพได้ขาดตอนไป เขาเห็นภาพเพียงเป็นเส้นขาด ๆ บางส่วน ในที่สุดภาพเทือกเขาก็อันตรธานไปสิ้น - “ฉัน ฉัน” เขาเริ่มติดอ่าง “เอากระดาษนั่นมาให้ครู” เสียงของครูเป็น คำสั่ง ยอร์ชเดินไปข้างหน้า และวางแผ่นกระดาษลงบน โต๊ะครูอย่างไม่เต็มใจ ครูพิจารณากระดาษนั้นโดยไม่พูดอะไรอยู่สักครู่ หนึ่งแล้วถามว่า “เธอเห็นเทือกเขาเหล่านี้ที่ไหน” - เขาได้พยายามจะตอบ แต่พูดไม่ได้ ครูก็รอฟัง อย่างใจเย็น เขาระลึกถึงบทเรียนภูมิศาสตร์เมื่อหลาย วันมาแล้วได้ ในที่สุดก็รวบรวมกำลังพูดติดอ่างออกมา ว่า - “โอซาร์ก-โอซาร์ก-เชิงเทือกเขา” “ใช่ ครูก็คิดว่าคงเป็นที่นั่น” ครูพูดอย่างปกติ พยายามจะระงับความประหม่าของยอร์ช “มันอยู่ใกล้ บ้านของเธอหรือ” ยอร์ชพยักหน้ารับว่าใช่ ความโศกเศร้าเนื่อง ด้วยม

หัวข้อประเด็น

- การสร้างสรรค์และการยอมรับ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ตระหง่านอยู่ในระยะไกลและชาย - ขณะนี้เขาเพ่งดูครูอย่างงง ๆ แล้วถามว่า “อะไรครับ” - เด็กทั้งหลายหัวเราะกันคิกคัก “เธอมีอะไรอยู่ที่นั่น” ครูถาม ยอร์ชก้มลงดูแผ่นกระดาษ ความมีใจจดจ่ออยู่ กับภาพได้ขาดตอนไป เขาเห็นภาพเพียงเป็นเส้นขาด ๆ บางส่วน ในที่สุดภาพเทือกเขาก็อันตรธานไปสิ้น - “ฉัน ฉัน” เขาเริ่มติดอ่าง “เอากระดาษนั่นมาให้ครู” เสียงของครูเป็น คำสั่ง ยอร์ชเดินไปข้างหน้า และวางแผ่นกระดาษลงบน โต๊ะครูอย่างไม่เต็มใจ ครูพิจารณากระดาษนั้นโดยไม่พูดอะไรอยู่สักครู่ หนึ่งแล้วถามว่า “เธอเห็นเทือกเขาเหล่านี้ที่ไหน” - เขาได้พยายามจะตอบ แต่พูดไม่ได้ ครูก็รอฟัง อย่างใจเย็น เขาระลึกถึงบทเรียนภูมิศาสตร์เมื่อหลาย วันมาแล้วได้ ในที่สุดก็รวบรวมกำลังพูดติดอ่างออกมา ว่า - “โอซาร์ก-โอซาร์ก-เชิงเทือกเขา” “ใช่ ครูก็คิดว่าคงเป็นที่นั่น” ครูพูดอย่างปกติ พยายามจะระงับความประหม่าของยอร์ช “มันอยู่ใกล้ บ้านของเธอหรือ” ยอร์ชพยักหน้ารับว่าใช่ ความโศกเศร้าเนื่อง ด้วยมรณกรรมของนายแฮร์มานน์ จาร์ก้า ได้เข้า มาครอบคลุมจิตใจของเขาอยู่ครู่หนึ่ง น้ำตาออกมาเต็ม หน่วย “นี่เป็นภาพที่ดีมาก ดีจริง ๆ” ครูกล่าวอย่าง สุภาพ “เมื่อเลิกเรียนแล้ว เธอจะอยู่ต่อไปอีกสักสองสาม นาทีได้ไหม” เมื่อยอร์ชกลับมายังที่นั่งแล้ว เขาก็รู้สึกว่าเป็นการ เสื่อมเสีย เขากำลังจะถูกกักตัวไว้ภายหลังที่เลิกเรียน แล้ว เด็กอื่น ๆ ต่างจ้องดูเขาด้วยตาโต บางคนก็สงสาร เขา และบางคนก็คิดเดากันไปต่าง ๆ เมื่อเลิกเรียนและนักเรียนออกไปจากห้องหมด แล้ว ครูก็ไปที่โต๊ะของยอร์ชและถามหาภาพอื่น ๆ ซึ่ง หากจะมีอยู่อีก ยอร์ชได้หยิบออกมาจากข้างหลังหนังสือ ของเขาอีกสองสามภาพ เขาคิดว่าครูคงจะยึดเอาภาพ เหล่านั้นไปเป็นการลงโทษ แต่เมื่อครูพิจารณาดูถี่ถ้วน แล้ว ก็กลับส่งคืนมาให้เขาอีกพร้อมกับพูดว่า “เธอควรจะอยู่ในชั้นวาดเขียนของนางสาวลอง ครูจะพูดกับครูลองถึงเรื่องนี้” ถึงตอนนี้ยอร์ชก็ยิ้มเผล่ออกมา รู้ชัดว่าครูชอบรูป ภาพของเขาแล้ว อาย ๆ “ฉัน ฉันมีอีกบ้าง” เขาเสี่ยงกล่าวออกมาอย่าง “เธอมีอีกหรือ พรุ่งนี้เอามาด้วยซิ จะได้แสดง ให้ครูคนโน้นดูทั้งหมด ครูรู้ว่าครูคนโน้นจะดีใจที่ได้เธอ ไปเป็นศิษย์ ไปกันเดี๋ยวนี้เถอะ และ ” เธอยิ้มให้เขา “อย่าทำงานให้หนักเกินไปนัก ต่อมาอีกไม่นานนัก ยอร์ชก็เป็นศิษย์ชั้นดารา ของนางสาวลอง พอถึงเทศกาลคริสต์มาส ครูได้ ให้สีน้ำแก่ยอร์ชหีบหนึ่ง ในโลกนี้ไม่มีเด็กคนใดที่ Kalyanamitra.org มกราคม ๒๔๓๑
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More