การหางานทำของยอร์ช : หน้า 101/128

มกราคม ๒๔ng “ใช่” เสียงห้าวของเขาดังก้อง "พายุไซโคลน ได้ถอนยุ้งข้าว หอบไปไกลราวสองไมล์ มาตกลงที่บน ลานหน้าบ้านของตาแกนเจอร์ ทั้ง ๆ ที่ไก่ยังกำลังกกไข่ อยู่” ปิด ลูกค้านั่งยืดตัวอยู่บนเก้าอี้ ยกศีรษะขึ้น แล้วว่า “ไม่น่าเลย” ความฉงนสนเท่ห์ของเขาปรากฎ “ในวันรุ่งขึ้นไข่ไก่ก็ฟักออกมา” ช่างตัดผมพยัก หน้าประกอบคำพูด "ลูกไก่ไม่ตายเลยจนตัวเดียว” พลางกวัดแกว่งกรรไกรไปในอากาศ แล้วก้าวถอย หลังออกไปยืนพินิจดูเครา ลูกค้าคนนั้นหลิ่วตาดูยอร์ช “อย่ากโกนหนวดหรือลูกชาย" หน้าสีคล้ำของบิ๊กแบ็ตค่อยแช่มชื่นขึ้นและยิ้มยิง ฟัน เขาชอบการพูดตลกคะนอง “มิได้” เสียงสูงของยอร์ชทำให้คนทั้งสองชะงัก "ฉันมาหางานทํา" ทั้งสองคนมองดูยอร์ชอย่างพินิจพิเคราะห์ หน้าของเขาเคร่งเครียด “ทำงานอะไรได้บ้าง” ช่างตัดผมถาม “ทำได้ทุกอย่างที่ท่านจะให้ทำ คนทั้งสองพอใจในสำเนียงอันมั่นใจของยอร์ช แต่แบ็ตยังสงสัยอยู่ อย่างไรก็ดี วันนั้นเป็นวันเสาร์ ใน อยู่ท่ามกลางอากาศอันสดชื่นในยามเช้า เมื่อปิดประตู ใส่กุญแจและเก็บลูกกุญแจเข้ากระเป๋าแล้ว เขาก็รู้สึกว่า ตัวเขาค่อนข้างสำคัญอยู่ บิ๊กแบ็ตได้แสดงว่าไว้ใจในตัว เขา และเขาก็ชอบช่างตัดผมสูงโย่งคนนั้น ในเมืองเพิ่งจะเริ่มมีการเคลื่อนไหว เช้าวันอาทิตย์ เป็นเวลาเดียวที่ผู้ใหญ่ที่เป็นชายในแคนซัสจะคงนอน อยู่จนตะวันขึ้นแล้วได้ เด็กชายต้องตื่นไปให้อาหารไก่ และหนู เด็กหญิงต้องเข้าครัวช่วยมารดาประกอบอาหาร พิเศษสําหรับเช้าวันอาทิตย์ อนุชนจะต้องไม่นอนอยู่จน ตะวันขึ้น เว้นแต่เวลาเจ็บป่วยเท่านั้น เมื่อยอร์ชได้รับไปตามถนนจนถึงลำธารแล้ว ก็ทวน ระลึกถึงป่ามาเรีย และคำเตือนบ่อย ๆ ของเธอว่า "พระ เจ้าให้มีน้ำไว้ในโลกนี้เพื่อจะได้ใช้ทั้งภายในและ ภายนอก” ยอร์ชได้ระลึกถึงการ “ถูก” อย่างแรงของ เธอในขณะที่เขาถอดเสื้อ กางเกงโยนลง แล้วเขาก็เลี่ยงลง ไปเล่นน้ำอันเย็นและใสสะอาด ยอร์ชอยู่ที่ลำธารจนกระทั่งความหิวแสบท้องทำ ให้ต้องแก้ปัญหาโดยด่วน เขามีเงินอยู่บ้าง แต่จะซื้อ อาหารจากไหนได้เล่า เมื่อวันก่อนบิ๊กแบ็ตมีงานมาก จึงไม่ได้พูดกันถึงเรื่องนี้ให้ชัดแจ้ง เขาได้แบ่งอาหาร กลางวันของเขาให้เด็กคนใหม่รับประทาน และเมื่อ เขาออกไปจากร้าน เขาได้ชี้ที่ให้ยอร์ชนอน ยอร์ชได้เห็น ร้านขายอาหารหลายแห่งที่ในเมือง แต่เขาได้ทราบโดยประ สบการณ์อันขมขื่นมาแล้วว่า เด็กผิวสีดำจะก้าวเข้าไปใน ไม่ช้านักร้านของเขาก็จะมีเจ้าของไร่เลี้ยงปศุสัตว์และคน ร้านใดตามชอบใจนั้นทำไม่ได้ แม้เขาจะมีเงินให้ก็ตาม ในเมืองมากันแน่นร้าน เขาต้องการผู้ช่วยเป็นการด่วน เมื่อเขาสวมเครื่องแต่งกายแล้วก็รู้สึกว่าจะต้องรีบไป เหตุนี้เขาจึงได้จ้างยอร์ชไว้ คืนวันนั้นยอร์ชนอนบนหีบบรรจุของข้างหลังร้าน ตื่นนอนแต่เช้ามืด รู้สึกปวดศีรษะ หลังจากที่เคยนอนใน ที่แจ้งไม่ฉางข้าวที่กองฟาง แล้วต้องมานอนในห้อง บอบควันอากาศถ่ายเทไม่ได้ในร้านตัดผมเข้า ก็ทำให้รู้ สึกอึดอัดเลยลุกขึ้นนั่งหอบ เขาจำต้องออกไปนอกร้าน ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่า วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ ร้านปิด และเขาจะไปไหน ๆ ก็ได้ การนึกเช่นนี้ทำให้ระลึกนึก เห็นภาพลำธารที่เขาได้ผ่านมาขณะเดินเข้าเมืองเมื่อวัน ก่อน เขาจะไปว่ายน้ำชำระเหงื่อไคลและฝุ่นละออง จากถนนให้เป็นสุขเสียที ในห่อผ้าของเขามีเสื้อเชิ้ตอยู่ อีกตัวหนึ่งสะอาดดี เขาหยิบผ้าเช็ดตัวกับสบู่ชิ้นหนึ่ง พับ เสื้อเชิ้ตหนีบใต้แขน ไขกุญแจประตูแล้วก้าวออกมายืน หาอาหาร อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org